บทที่ 187
เชื่อเถอะฉันเป็นฮันเตอร์ห่วยแตก · ตอน 187
ดวงตาเธอเต็มไปด้วยน้ำตา แม้ถูกดุเย็นชาว่าเสียแร่ธาตุโดยเปล่าประโยชน์ เอสเธอร์ก็ยังหยุดร้องไม่ได้ ไม่ใช่เพียงความเศร้า ความคับแค้น ความกลัว และอารมณ์อีกหลายอย่างพันกันอยู่ในน้ำตาเหล่านั้น “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?!” เอสเธอร์