ชาตินี้ฉันจะไม่แต่งกับคนสารเลวอีก

ซุปงูห้าชนิดนั้นพิถีพิถันมาก มีทั้ง งูเขียวหางไหม้งูสามเหลี่ยม งูเห่า งูน้ำ และงูหลาม หลังจากนำงูไปต้มหรือนึ่งจนสุกแล้ว ก็นำมาฉีกเป็นเส้นเล็กๆ ใส่เนื้อไก่ฉีก เนื้อชะมดฉีก เนื้อหอยเป๋าฮื้อฝอยกระเพาะปลาฝอย เห็ดหอม เห็ดหูหน

กู้เอ้อร์ต้านไม่คิดว่าซ่งเวยจะรู้จักสมุนไพร “ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้พวกเขาหาเงินได้เยอะ ถ้าเธอรู้จักสมุนไพร ฉันจะไปหาคนในหมู่บ้าน แล้วเราไปขึ้นเขาด้วยกัน” ดวงตาของซ่งเวยแดงก่ำ “หาเงินได้เยอะ?” “ใช่! ขนข้าวกลับมาเป็นกระสอบๆ

เพื่อนบ้านรอบข้างต่างพากันซุบซิบนินทา “ฉันได้ยินมาว่าเป็นเพราะกู้เหลียนทำร้ายจ้าวชิง เขาเลยต้องดูแลครอบครัวของจ้าวชิง!” “ใช่! ครอบครัวของจ้าวชิงป่าวประกาศไปทั่วว่าจะให้กู้เหลียนแต่งเข้าบ้าน นี่เป็นเพราะกู้เหลียนติดหนี้บุ

เสิ่นตัวอวี๋พาทุกคนมายังที่ที่เจอหมูป่าเมื่อวานจากนั้นก็เริ่มเก็บผักป่า อย่างยอดอ่อนของต้นงิ้วซึ่งหอมมาก สามารถกินสด ผัด ทำซอส ต้มซุป ทำไส้ หรือดองก็ได้ เสิ่นตัวอวี๋เก็บผักกูดป่ามาเยอะมาก ยิ่งเก็บยิ่งเพลิน พอถึงบ้านก็เอา

ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกอารมณ์ไม่ดี เธอกลับเข้าบ้าน ล้างหน้าล้างตาแล้วนอนลงบนเตียง แต่พลิกไปพลิกมาเท่าไหร่ก็นอนไม่หลับ สุดท้ายก็ลุกขึ้นมาจัดการกับสมุนไพรที่เหลือ หลังจากจัดการสมุนไพรเสร็จ เธอมองปลาในถังไม้ แล

ชาวบ้านเข้านอนกันเร็ว ปกติประมาณสองทุ่มก็จะหลับกันหมดแล้ว สมัยนี้ไม่มีทีวี ไม่มีสิ่งบันเทิงอะไรบวกกับทำงานหนักมาทั้งวัน ก็เลยเหนื่อยมาก ห้าทุ่ม กู้เหลียนก็ขับเกวียนมาถึง ทุกคนช่วยกันยกหมูป่าทั้งหกตัวขึ้นเกวียน หลังจากจัด

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะชาติที่แล้วเคยเป็นวิญญาณเร่ร่อนหรือเปล่า เสิ่นตัวอวี๋ถึงได้ตื่นขึ้นมากะทันหันด้วยสัญชาตญาณการระแวดระวังตัวสูง เธอกระชับมีดที่วางไว้ข้างๆ พลางจ้องมองชายสองคนที่กำลังย่องเข้ามาในห้อง เสิ่นตัวอวี๋โปรยผงสีข

เสิ่นตัวอวี๋มองรายการตั้งแต่บนลงล่าง “อืม ราคานี้มันต่ำไปหน่อย ร้านอื่นไม่ต้องแปรรูป แต่สมุนไพรที่ฉันเอามาให้คุณลุง ล้วนเป็นสมุนไพรที่ผ่านการแปรรูปแล้ว” “ราคาของเธออยู่ด้านหลัง” หมอจีนเฒ่ายิ้ม เสิ่นตัวอวี๋พลิกดูก็เห็นราค

เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า แล้วพาพวกเขาขึ้นเขา วันนี้คนเยอะเธอจึงเดินเข้าไปในป่าลึกแล้วพูดว่า “ตรงนี้แหละ ที่จริงพวกนายดูสิ สมุนไพรบนเขามีเยอะมาก ดอกเบญจมาศป่านี่ก็เป็นสมุนไพรนะ หญ้าเจ้าชู้ก็เป็นสมุนไพรเหมือนกัน…” “อะไรนะ? หญ้

“แน่นอนว่าต้องมีมีเรื่อง ผู้หญิงคนนี้มาที่หน้าบ้านฉัน ด่าฉัน บอกว่าฉันแย่งผู้ชายของเธอ กู้เหลียนดูแลผู้หญิงของนายให้ดีๆ ด้วยสิ” กู้เหลียนมองกู้ชุ่ยฮวาด้วยสาตาเย็นชา “ฉันไม่มีผู้หญิง และเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงของฉัน กู้ชุ่ยฮวา

แม่ของกู้เหลียนพูดว่า “กินข้าวก็ยังหุบปากไม่ได้อีกเหรอ? ถ้าเธอไม่ไปยุ่งกับเขา เขาก็คงไม่ทำแบบนั้นหรอก” ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของเสิ่นตัวอวี๋ เธอจึงรีบวิ่งออกไป “ตัวอวี๋ กินข้าวเย็นหรือยัง?” เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม “กินแล้วค่ะ ป

ตื่นนอนตอนเช้า เสิ่นตัวอวี๋ทำขนมแป้งผักป่า ให้อาหารหมาสองตัว แล้วเตรียมตัวขึ้นเขา เธอวางแผนว่าจะขึ้นเขาในตอนเช้า และตอนบ่ายจะนั่งเกวียนไปที่ตัวเมืองเพื่อดูว่ามีใครรับซื้อสมุนไพรที่เธอทำหรือไม่ เมื่อเปิดประตู เธอก็เห็นกุ้

เธอใช้ไม้ไผ่เขี่ยปลาใส่ตะกร้า คืนนี้มีปลากินแล้วแถมยังมีกุ้งก้ามกรามอีกยี่สิบกว่าตัว กุ้งก้ามกรามแหล่ะของดี เพิ่งจะเอาปลาใส่ในตุ่ม ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูแม่ของกู้เหลียนร้องอยู่ข้างนอก “ตัวอวี๋ เปิดประตูเร็วๆ เปิดประตู…”

กู้เหลียนเพิ่งกลับถึงบ้านก็ถูกแม่เรียกไปที่บ้านหลังเก่าทันที “ลูกไปซ่อมหลังคาบ้านหลังนี้ให้หน่อยเดี๋ยวตัวอวี๋จะมาอยู่” ใบหน้าของกู้เหลียนเขร่งขรึมลงอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นเกลียดเขามากขนาดนั้นเลยหรือ? “นี่! ลูกได้ยินไหม? ย

กู้เหลียนวางเสิ่นตัวอวี๋ลง เขาเหมือนคนสติแตกที่วันนี้เขากล้าทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ได้ยังไง? เสิ่นตัวอวี๋ถอนหายใจ “กู้เหลียน ขอบคุณที่ช่วยฉันเมื่อวันก่อนนะ แต่ฉันไม่ชอบให้ใครมาชี้นิ้วสั่งชีวิตฉัน ฉันมีวิธีใช้ชีวิตของฉันเอง โป

ตอนนี้เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกปวดหัวอย่างหนัก ลู่จวินทำไมไม่เล่นตามบทบาท? หรือว่าเขาจะกลับชาติมาเกิดใหม่เหมือนกัน? ไม่น่าจะเป็นไปได้ คำอธิบายที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ ชาตินี้ตัวเธอเปลี่ยนไปมากเกินไป จนทำให้สถานการณ์เปลี่ยนตาม ม

หลังจากเกิดใหม่ สิ่งที่เธอคิดไม่ใช่การใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอีกต่อไป ยุค 70 ยุค 80 มีโอกาสมามายมายืนอยู่ตรงหน้า เธอต้องการสร้างธุรกิจ ต้องการร่ำรวย ต้องการเห็นครอบครัวเสิ่นและลู่จวินตกต่ำลงไปทีละขั้น ตู้คังขมวดคิ้ว “แบบน

เช้าวันนั้น เสิ่นตัวอวี๋ไปลาหยุดกับหัวหน้าหมู่บ้าน ทุกเดือนสามารถลาหยุดได้ 2 วัน หัวหน้าหมู่บ้านอนุญาตทันที “เธอจะไปซื้อของที่ตลาดเหรอ? เดินไปตั้ง 2 ชั่วโมงแน่ะ นั่งเกียนไปดีกว่าไหม? จ่ายแค่ 1 เหมา” แค่ 1 เหมา เสิ่นตัวอว

คราวนี้เฉินเชี่ยนเชี่ยนถึงกับสติแตก สติแตกจริงๆ แบบแตกละเอียด ผมของเธอเต็มไปด้วยขี้วัวแล้วก็ร้องไห้โฮออกมา ชาวบ้านแถวนั้นพากันซุบซิบนินทา “คนเมืองนี่มันเรื่องมากจริงๆ ไม่ทำงาน แล้วยังอยากจะกินฟรีอีก” “ฉันว่า พวกนี้เป็นลู

สาวน้อยที่ทำหน้าที่จดคะแนนงานอายุแค่สิบหกสิบเจ็ด ที่จริงแล้วเธอคือ เฉาซู่เฟิน ลูกสาวคนเล็กของเลขาธิการหมู่บ้าน เธอเหลือบมองเฉินเชี่ยนเชี่ยนที่ทำท่ากร่างใส่ก่อนจะพยักหน้ารับ “ตกลง ถ้าอย่างนั้นพวกเธอแบ่งกันทำคนละห้าแนว ใคร

การเดินทางกลับหมู่บ้านหมั่นโถวต้องนั่งเกวียนเทียมวัว แต่ทางเป็นทางโคลนขรุขระ เกวียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ถ้าให้เลือกได้ เธอเดินเองยังจะมั่นคงกว่า แต่ติดที่ว่าระยะทางมันไกลเกินไปเสิ่นตัวอวี๋โยนกระเป๋าเดินทางขึ้นเกวียนแล้

เสิ่นตัวอวี๋แสร้งทำเป็นคร่ำครวญพร้อมกับเอามือลูบจมูก “ฉันยังไม่ร้องเลย เธอจะร้องทำไม? เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าต้องรู้จักแบ่งปัน? ฉันมีไข่ต้มใบชาแค่นี้ คงแบ่งไม่ได้หรอก แต่เธอมีของตั้งเยอะแยะ แบ่งให้คนอื่นบ้าง เธอคงไม่เสียด

เสิ่นตัวอวี๋พาพ่อค้าของเก่ากับลูกน้องหลายคนเข้ามาในบ้านอย่างใจกว้าง แล้วพูดกับพวกเขาว่า “นอกจากกระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่นี้แล้ว ฉันไม่เอาอะไรแล้ว พวกคุณดูได้ตามสบายเลยค่ะว่าของพวกนี้ราคาเท่าไหร่ ถ้ามีตั๋วอาหาร ฉันอยากแลกเป

เมื่อเสิ่นตัวอวี๋ลืมตาขึ้น ภาพบ้านทรุดโทรมและเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ พลันปรากฏสู่ครรลองสายตา เธอไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ ที่นี่มันที่ไหนกัน “นังเด็กบ้า! ยังไม่ตื่นอีก พรุ่งนี้ก็ต้องไปชนบทแล้ว มัวแต่ร้องไห้ฟูมฟายหาอะไร ไปชนบทเป็นเก