ชาตินี้ฉันจะไม่แต่งกับคนสารเลวอีก

เสิ่นตัวอวี๋มีผ้าเก็บไว้เยอะ รวมถึงผ้าสีเขียวทหารด้วย เธอมองกู้เหลียนและตั้งใจจะตัดเสื้อนวมสีเขียวทหารให้เขา เพราะเขาเคยมีความฝันอย่างเป็นทหารแต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีโอกาสแล้ว เสิ่นตัวอวี๋ใช้จักรเย็บผ้าได้อย่างคล่องแค

คนจำนวนมากถือตะเกียงน้ำมันเดินออกมาพูดว่า “ใช่แล้ว! นี่มันไม่รู้จักอายกันเลยนะ” ชาวบ้านด่าทออย่างหมดความอดทน และตรงเขาไปเคาะประตูบ้านพวกเขา “หวังป้าเทียน พวกนายช่วยเบาเสียงลงหน่อยได้ไหม เสียงดังจนพวกเรานอนไม่หลับแล้ใ” แต

ฤดูหนาวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมาเร็วเป็นพิเศษ เสิ่นตัวอวี๋กับพวกใช้เวลาเก็บสมุนไพรในภูเขาทั้งวัน ตอนกลับถึงบ้าน เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกชุ่มไปหมด ข้างนอกหิมะตกโปรยปราย แต่พอกลับถึงบ้านกลับพบว่าครัวเย็นชืด ไม่มีใครทำอาหาร เ

เสิ่นตัวอวี๋มองหวังฟางแล้วขมวดคิ้วพูดว่า “ช่างบังเอิญจริง ๆ! ไม่คิดว่าสหายก็อยู่แถวนี้ด้วย ไม่เข้าไปนั่งสักหน่อยเหรอ ที่รัก ช่วยรินน้ำชาให้สหายหวังหน่อยสิ!” หวังฟางตกตะลึงทันที เธอมองกู้เหลียนแล้วพูดว่า “คุณ…พวกคุณไม่ใช่

เสิ่นตัวอวี๋มองไปที่บ้านของเลขาธิการกองผลิตซึ่งสร้างได้อย่างหรูหร่าโออ่า เฉาซู่เฟินลากตัวลู่จวินกลับมาด้วย พลางร้องตะโกนเสียงดัง “ยังบอกอีกว่าไม่ได้มาเพราะลู่จวิน เธอมาที่บ้านฉันทำไมล่ะ ถ้าไม่ใช่มาหาลู่จวิน” เสิ่นตัวอวี๋

พระสงฆ์หกรูปยืนล้อมรอบเสิ่นตัวอวี๋ไว้ โดยที่เสิ่นตัวอวี๋กำลังดื่มซุปไก่และกลอกตามองบน พระสงฆ์เหล่านั้นนั่งลงข้าง ๆ เธอแล้วพูดว่า “อาตมารู้ว่าโยนสามารถมองเห็นพวกเราได้ ช่วยพวกเราหน่อยสิ!” “จะช่วยยังไงล่ะ” เสิ่นตัวอวี๋จิบซ

กู้ต้าหนิวยังคงเต็มใจอยากจะเรียนรู้ หากเธอเรียนรู้การใช้จักรเย็บผ้าได้ ซึ่งจะกลายเป็นทักษะหนึ่งเลยทีเดียว! จนกระทั่งเที่ยงคืนเสิ่นตัวอวี๋ถึงได้นอนลงบนเตียง เดิมทีเธอคิดว่ากู้เหลียนหลับแล้ว แต่พอนอนลงก็ถูกกู้เหลียนรั้งเข้

ที่จริงในใจของเสิ่นซานนั้นยินดีเป็นที่สุด เขารู้ว่าลูกสาวที่เขาเลือกนั้นไม่มีทางแย่เลย ทั้งสวย ทั้งทำงานเก่ง เสิ่นซานยิ้มแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ เดี๋ยวพ่อพาไปเดินดูรอบ ๆ โรงงานของเรา” ในโรงงานมีคนงานหญิงหลายคน เมื่อเห็นเสิ

มันไม่เหมือนฝีเท้าของมนุษย์เลย และไม่นานเธอก็เห็นหมาป่ากว่าสิบตัวพุ่งเข้าหาแพะภูเขา เสิ่นตัวอวี๋พยายามถอยหลัง แต่พอขยับตัวก็ถูกหมาป่าหลายตัวก็จ้องมาที่เธอ ฝูงหมาป่าวิ่งกรูเข้าหาเธอ เสิ่นตัวอวี๋ร้องตะโกน “กู้เหลียน…” พร้อ

เช้าตรู่ของวันถัดมา กู้ต้าหนิวและกู้เอ้อร์หนิวตื่นขึ้นแล้วก็ตกตะลึง เพราะเห็นเสื้อผ้าชุดใหม่วางอยู่ข้างเตียง ชุดของกู้ต้าหนิวเป็นเสื้อลายดอกไม้เล็ก ๆ สีน้ำเงินคู่กับกางเกงสีดำ ชุดของกู้เอ้อร์หนิวเป็นเสื้อลายไม้เล็ก ๆ สีแ

แม่กู้เหลียนจับมือเสิ่นตัวอวี๋แน่นและพูดเสียงเบา “หญิงที่แต่งงานไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปพวกเราจะทำยังไงได้ ของพวกนี้ห้ามให้พวกเธอเอาไปที่บ้านสามีเด็ดขาด ใครจะไปรู้ว่าคนในบ้านสามีจะดีกับพวกเธอหรือเปล่า ของเหล่านี้ก็จะ

กู้เหลียนมองไปที่หญิงชราอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “เนรคุณเหรอ ผมเนรคุณใคร คุณเคยให้ผมกินข้าวสักคำหรือเลี้ยงดูผมมาก่อนเหรอ” หญิงชราโกรธจนยกไม้เท้าจะพุ่งเข้าใส่กู้เหลียนทันใดนั้นเสิ่นตัวอวี๋ก็โยนก้อนหินใส่ขาของเธออย่างแรง จนหญ

เสิ่นตัวอวี๋แค่นหัวเราะด้วยความโกรธจัด เห็นได้ชัดว่าผู้คนเหล่านี้มีเพียงจุดประสงค์เดียวคือบังคับให้พวกเขาคือที่ดินผืนนี้ เสิ่นตัวอวี๋เอ่ยว่า “แล้วถ้าเราให้จักรยานคุณแล้วที่ดินผืนนี้จะเป็นของเราเหรอ” จักรยานคันหนึ่งราคาแค

เธอพูดเช่นนั้นพลางน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดเธอไม่ยอมไปไหน หญิงชราโอบกอดเธอแน่นและพูดว่า “ทำไมต้องไป แต่เดิมบ้านหลังเก่านี้ก็เป็นบ้านของฉัน” แม่ของกู้เหลียนเอ่ยว่า “เมื่อก่อนที่นี่เคยเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ ที่มุงหลังคาด้วยหญ้า แต่

กู้เอ้อร์หนิวหัวเราะออกมาเสียงดัง เธอกลั้นหัวเราะไม่ไหว “พี่สะใภ้ไม่เห็นเหรอ ตอนหล่อนเดินผ่านหน้า หน้าของเขาดำคล้ำไปหมด ผู้หญิงคนนี้น่าขยะแขยงมาก ฉันยอมแพ้เลยจริง ๆ” ไป๋ฮวาฮวาร้องไห้ออกมา “พี่กู้เหลียน คุณทำกับฉันได้อย่า

โดนทุบจนกระอักเลือด หญิงชราและไป๋ฮวาฮวาต่างก็มีสีหน้าบิดเบี้ยวมองคู่รักที่กอดกันอยู่ ครั้งถึงกับทำให้ไป๋ฮวาฮวาน้ำตาคลอเบ้า ครั้งนี้เธอมาเพื่อแต่งงาน เธอเคยพบกับกู้เหลียนมาก่อน ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา แม้ว่าฐานะครอบครัวจะแ

เสิ่นตัวอวี๋กอดกู้เหลียนด้วยความตื่นเต้นและหอมแก้มเขาหนึ่งครั้ง ใบหน้าของกู้เหลียนแดงขึ้นมาทันที เขาหยิบกระชอนปลาขึ้นมาและจ้องมองตรงไปที่เสิ่นตัวอวี๋ ส่วนเสิ่นตัวอวี๋กำลังจ้องมองสมุนไพรข้าง ๆ “นี่คือโสมหัวไก่นี่นา! โอ้ พ

น่าเสียดายที่กู้เอ้อร์หวาได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว เขากดจ้าวเหวินลงบนพื้นทันทีและตบหน้าเธอใส่อย่างแรง “เงียบซะ ต่อให้เธอร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครสนใจหรอก จ้าวเหวิน ฉันชอบเธอมานานแล้วแต่งงานกับฉันเถอะ” จ้าวเหวินมองเห็นฟันดำ

เสิ่นตัวอวี๋เช็ดกล่องไม้จันทน์ให้สะอาด จากนั้นก็ใช้กิ๊บติดผมสะเดาะล็อกไม่หยุด กู้เหลียนมองเธอวุ่นวายอยู่นาน แล้วพูดว่า “ภรรยา ทำไมไม่ทุบล็อกให้แตกเลยล่ะ” เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เสิ่นตัวอวี๋ก็เปิดกล่องไม้จันทน์ออกทันที ภ

เมื่อกลับถึงบ้าน พอได้ยินว่าพวกเขาซื้อบ้าน แม่ของกู้เหลียนก็ตื่นเต้น “ตัวตัว ลูกรังเกียจพวกเราแล้วใช่ไหม เราไม่ต้องให้ลูกดูแลหรอก” เสิ่นตัวอวี๋รีบพูดทันที “แม่คะ ทำไมแม่พูดแบบนี้ล่ะ หนูจะรังเกียจพวกคุณได้ยังไงกัน” กู้เหล

เงินเป็นสิ่งที่เป็นรูปธรรมที่สุด เสิ่นตัวอวี๋กำลังค้นหาในกองขยะเหล่านั้นไม่หยุด ทันใดนั้นก็พบแจกันลายครามใบหนึ่ง เขาพบแจกันลายครามกะทันหัน แจกันดอกเหมยจากสมัยราชวงศ์หมิง ลวดลายมังกรบนท้องฟ้าแจกันใบนี้มีสีครามสดใสเป็นพิเศ

เสิ่นตัวอวี๋ไม่สนใจเขา เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อนกับกางเกงสีดำแล้วพูดว่า “คุณยังยืนเหม่ออะไรอยู่ พวกเรามีเรื่องสำคัญต้องทำอีกนะ” กิจการรับซื้อของเก่าเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ที่จริงแล้วตอนนี้มีคนเก็บขยะอยู่มากม

เสิ่นตัวอวี๋วางแผนการเรียน ทุกวันตอนเช้าและก่อนสองโมงเย็น เธอจะออกไปเก็บของเก่านอกบ้านและเมื่อถึงสองโมงครึ่งตอนบ่าย เธอต้องรีบกลับมาเรียนหนังสือให้ได้ กู้ตงเทียนทำปากยื่น “พี่สะใภ้ ผมไม่เรียนหนังสือได้ไหม” ผมไม่ชอบเรียนจ

ไม่รู้ว่าเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายหรือเปล่า โชคถึงได้ดีขนาดนี้ แค่ขึ้นเขาก็เจอหมูป่าติดกับดักอยู่! หมูป่าตัวนั้นถูกกับดักหนีบขาหัก มันกำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ในกับดัก เสิ่นตัวอวี๋มองหมูป่าแล้วยิ้มกริ่ม “ฮ่า ๆ ๆ หมูตัวนี้คง

ภูมิหลังของเมิ่งเฟยอวิ๋นนั้นค่อนข้างน่าสนใจนอกจากพ่อของเขาเป็นเลขาธิการกองผลิตแล้ว ลุงของเขายังมีอิทธิพลมากยิ่งกว่านั้น นี่คือเหตุผลที่กู้เหลียนอยากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา คนพวกนี้ไม่ได้สนใจเรื่องบุหรี่และเงินเท่าไห

เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มและเข้าไปประคองหญิงชรา โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของหญิงชรา จากนั้นก็ช่วยจัดแขนของอีกฝ่ายให้เข้าที่เหมือนเดิมจนเกิดเสียงดัง “คุณว่าฉันจะเอาหัวของคุณออกมาได้ไหม เสียงนี้ฟังดูแล้วก็น่าฟังไม่หยอกใช่ไหมล่ะ” หญิงชราต

ช่วงบ่ายหลังจากขุดสมุนไพรเสร็จแล้ว ก็ทำกับดักอีกสองสามอันก่อนลงจากภูเขา พอกลับถึงบ้านถึงได้จัดการสมุนไพรที่ขุดได้เมื่อวานเสร็จเรียบร้อย กู้เหลียนยืมเกวียนวัวมาแล้ว เอาสมุนไพรกับของป่าใส่เกวียน มุ่งหน้าไปยังตลาดในตัวเมือง

เพื่อนบ้านอย่างจ้าวเถาเถาถูกตีอีกแล้ว ช่วงนี้จ้าวเถาเถามีวันเวลาที่ยากลำบาก และสายตาของชาวบ้านที่มองครอบครัวของเธอก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่เดิมมีคนมาสู่ขอเธอหลายคน แต่เมื่อรู้เรื่องของจ้าวเถาเถาแล้ว ทุกคนต่างก็ถอนหมั้นจนหม

ผู้คนรอบข้างต่างพากันหัวเราะลั่น แม่ของกู้เหลียนก็วิ่งออกมาพูดว่า “จ้าวเถาเถาคนนี้ ไม่รู้ว่าสมองเลอะเลือนหรือยังไง ถึงได้พูดว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือลูกสะใภ้ฉัน เมื่อคืนเธออยู่บ้านตลอด พวกนี้เป็นคนน่ารังเกียจชะมัด อีกอย่างพว

เถี่ยผีสือหูเหรอ?! ในอนาคตเถี่ยผีสือหูขายกันถึง 3,000-4,000หยวนต่อจิน เรียกได้ว่าแพงจริง ๆ! แต่เถี่ยผีสือหูในตอนนี้ไม่ได้แพงขนาดนั้นหลังจากขุดหามาทั้งเช้า ท้องของเสิ่นตัวอวี๋ก็ส่งเสียงร้องครวญคราง ก่อนจะตามมาด้วยกลิ่นไก่

คนที่ดูเหมือนอายุน้อยท่าทางเหมือนกำลังโกรธจัด กู้ตงเทียนกดเสียงลงต่ำ “เวรเอ๊ย อยากฆ่ากันให้ตายหรือยังไง ฉันเกือบจะพุ่งเข้าไปแล้ว” กู้เหลียนเคาะหน้าผากของเขาแผ่วเบาและพูดว่า “อย่าพูดจาเพ้อเจ้อ คิดว่าทำแบบนี้เหมาะสมเหรอ แค

กู้หนานและซีเสี่ยวเฟิ่งมีลูกด้วยกันสามคน คือกู้ต้าหู่ กู้เอ้อร์หู่ และกู้ซานหู่ เด็กทั้งสามคนนี้เติบโตมากับแม่ของกู้เหลียน มีความผูกพันกับผู้เป็นย่ามาก วันที่ซีเสี่ยวเฟิ่งจะพาพวกเขากลับไป พี่น้องทั้งสามไม่ยอมไป สุดท้ายกู

กู้เหลียนและเสิ่นตัวอวี๋เพิ่งจะนอนลงบนเตียง ก็ได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งและเสียงปาข้าวของดังมาจากบ้านข้างๆ กู้เหลียนกอดเสิ่นตัวอวี๋ไว้ “อะไรกัน? ตั้งใจก่อกวนเราหรือเปล่าเนี่ย?” เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกเหนื่อยจนหนังตาจะปิด เธอซุ

หัวหน้าหมู่บ้านไม่พูดถึงเรื่องนี้ คนเหล่านั้นก็ทำเป็นไม่สนใจ แต่ทุกคนก็ไม่ได้โง่ ผู้อาวุโสในตระกูลต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ผู้อาวุโสคนหนึ่งลุกขึ้นยืนพูดว่า “กู้เป่ย กู้หนาน พวกแกนี่อกตัญญูจริง ๆ! เด็กคนไหนกันจะได้เรียนถ

สีหน้าของจางหนานบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม แม่ของกู้เหลียนพูดสวนขึ้นทันที “ตอนนี้ลูกสองคนของเธอใช้นามสกุลจาง บ้านเราแทบไม่เห็นหน้าลูกชายฉันตลอดทั้งปี เธอกลับมาทีไรก็เอาแต่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงินๆ ทองๆ” “ยังไม่เลิกราวีอีกเหรอ?

เสิ่นตัวอวี๋ส่องกระจก เห็นรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัวก็รีบสวมชุดแต่งงานสีแดง และคลุมผ้าพันคอไหมสีแดงสดไว้ที่คอ หลี่ซิ่วเอ๋อร์พูดว่า “ตัวอวี๋ แม่หาคนมาช่วยหวีผมให้ลูกด้วยนะ” ไม่นานก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งจากในหมู่บ้านเดินเข้ามาแล้ว

กู้เหลียนตกใจจนพูดไม่ออก “เธอกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร? ฉันเคยแตะต้องเธอตอนไหน?” ชาติที่แล้วมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? เสิ่นตัวอวี๋ขมวดคิ้ว ตอนนั้นเธอกำลังคบกับลู่จวิน ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย กู้ชุ่ยฮวาร้องไห้ออกมาทันที “วันน

เสิ่นตัวอวี๋หอมกู้เหลียนหนึ่งที ทำเอาคนตัวโตแข็งทื่อ นี่ยังมีคนอื่นอยู่ด้วยนะ! เสิ่นตัวอวี๋ไม่สนใจหรอก ชาติที่แล้วตอนที่ลู่จวินกับเสิ่นตัวหมิ่นสวีทหวานกัน พวกเขาก็ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเธอ ลู่จวินโกรธจนหน้าแดงก่ำ “เสิ่น

แม่ของเสิ่นซานกับทังหยวนหยวนถึงกับพูดไม่ออก มองหลี่ซิ่วเอ๋อร์กับเสิ่นตัวอวี๋ร้องไห้ฟูมฟาย เสิ่นซานขี่จักรยานกลับมาถึงบ้าน เห็นคนมุงดูกันอยู่หน้าบ้าน จึงรีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?” หลี่ซิ่วเอ๋อร์เห็นเสิ่นซานก็ร้องไห้หนักกว่

หลี่ซิ่วเอ๋อร์รักและเอ็นดูเสิ่นตัวอวี๋เหมือนลูกแท้ๆ ช่างตัดเสื้อผู้สูงวัยเอ่ยถาม “จะตัดอะไร? ชุดแต่งงานหรือ?” “ใช่ค่ะ” เสิ่นตัวอวี๋ตอบ ช่างตัดเสื้อพยักหน้า “คุณน้อง สายตาดีจริงๆ ผ้าผืนนี้ได้มาจากเมืองหลวงเลยนะ ฉันต้องฝาก

เสิ่นตัวอวี๋จับมือหลี่ซิ่วเอ๋อร์แล้วจับชีพจรให้ ชีพจรนี้มันแปลกๆ นะ! หลังจากที่คนอื่นๆ กลับไปหมดแล้ว เธอจึงกลับมาจับชีพจรให้หลี่ซิ่ว เอ๋อร์อย่างละเอียดอีกครั้ง “แม่ แม่เคยไปทำให้ใครโกรธเคืองหรือเปล่า? มีคนวางยาพิษแม่เลยต

พวกชายโฉดหญิงชั่วฝันไปเถอะ ถ้าคิดจะใช้เธอเป็นโล่กำบังในชาตินี้ ลู่จวินคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ชอบเฉาซู่เฟิน แต่ก็พูดตรงๆ ไม่ได้ เลยเอาเรื่องของเธอมาอ้างแบบนี้ ความเกลียดชังของเฉาซู่เฟินก็จะพุ่งเป้ามาที่เธอทั้งหมด ร้ายกาจจริ

จ้าวเถาเถาถูกตะขาบและแมงป่องกัดหลายจุดทั้งใบหน้าและขาบวมปูด คนที่บ้านรีบพาเธอไปส่งโรงพยาบาลที่ตำบลด้วยเกวียน เสิ่นตัวอวี๋มองตามหลังเธอไปพลางพูดว่า “มนตร์ดำกระจอกๆ แค่นี้คิดว่าฉันกลัวรึไง” ชาติที่แล้ว จ้าวเถาเถาเป็นคนยังไ

เสิ่นตัวอวี๋มองหน้ากู้เหลียน แล้วจูบเขา ทั้งสองคนจูบกันอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางความมืด โชคดีที่กู้เหลียนนอนคนเดียว ไม่อย่างนั้นคงปลุกคนทั้งบ้านตระกูลกู้ตื่นแน่ กู้เหลียนเริ่มจะรับมือไม่ไหว เขาผลักเสิ่นตัวอวี๋ออกอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่สมองของเสิ่นตัวอวี๋กำลังครุ่นคิดว่าผู้ชายคนนี้ช่างเอาใจยากเหลือเกิน เธอก็ถูกกู้เหลียนจูบจนแทบหายใจไม่ออก ผู้ชายคนนี้จูบเก่ง เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าผู้ชายคนนี้ต้องเป็นนักรักแน่ๆ กู้เหลียนมองเธอแล้วพูดว่า “ต่อไปห้ามไป

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ กู้เหลียนก็ล้างจานและเตรียมตัวกลับบ้าน แต่พบว่าประตูถูกแม่ของเขาล็อคจากด้านใน กู้เหลียนหน้าซีด เขาเพิ่งเริ่มคบกับเสิ่นตัวอวี๋ จะให้ค้างคืนที่นี่ได้ยังไง? ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องปีนกำแพงกลับบ้านเ

เมื่อขึ้นไปบนเขา เสิ่นตัวอวี๋ ก็ยังคงหาสมุนไพรต่อ เธอมองไปยังต้นกล้วยไม้ดินจำนวนมากแล้วบอกว่า “พวกนายขุดพวกนี้ไปก่อนนะ ฉันจะไปหาที่อื่นดู” เสิ่นตัวอวี๋ ฮัมเพลงเล็กน้อยแล้วเดินจากไป เธอไม่ได้มาเล่นๆ แต่มาหาสมุนไพรจริงๆ หญ

ในเวลานี้ ยุวปัญญาชนหนุ่มสาวทุกคนกำลังเตรียมตัวเข้านอนแล้ว เมื่อเห็นตำรวจสองนายและเสิ่นตัวอวี๋ มาที่หน้าประตู พวกเขาก็ตกตะลึง เสิ่นตัวอวี๋ ร้องไห้แล้วพูดว่า “ซ่งเวย ฉันแค่อยากจะถามว่า เธอเอาธัญพืชของฉันไปหรือเปล่า?” ซ่งเ

ผลไม้บนเขาก็สุกแล้ว ระหว่างทางก็เจอพุทราจีนแล้วก็เจอเกาลัดขนเยอะแยะ พุทราจีน รสชาติเปรี้ยวอมหวาน มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว บอกไม่ถูกว่าหอมแบบไหน แต่แค่ได้กลิ่นก็ทำให้รู้สึกสดชื่น เสิ่นตัวอวี๋กินไปมากกว่า 10 ลูก เกาลัดขนหัวแหลมท

แม่ของกู้เหลียนโวย “คนพวกนี้ปากร้ายกันจังแถมยังเป็นยุวปัญญาชนทั้งนั้น!” เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้าเห็นด้วย “บางคนก็ใจร้ายโดยสันดาน เห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองไม่ได้” จ้าวเหวินแค่นเสียง “พวกเราเตือนเธอไว้แล้วนะอย่าได้อดตายตอนหน้าหนา