ชาตินี้ฉันจะไม่แต่งกับคนสารเลวอีก

วิญญาณตนนี้ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ! บังคับให้พวกเขาต้องมุดช่องหมา แต่ปัญหาคือถ้าช่องใหญ่หน่อยก็ยังดี อย่างเสิ่นตัวอวี๋รูปร่างแบบนี้ยังพอไหว แต่อย่างกู้เหลียนและคนอื่น ๆ ตัวใหญ่เหมือนหมีทั้งนั้น จะทำยังไงดีล่ะ กู้จิ่วหยิบค้อน

ใครจะคิดว่าในภูเขาต้าเหลียงจะมีสถานที่แบบนี้อยู่ แต่พวกเขาซ่อนตัวได้ลึกลับมาก คนทั่วไปไม่มีทางมาที่นี่แน่นอน แม้จะมาถึงที่นี่ก็ไม่มีทางหาเจอ เพราะจะถูกยามจัดการทันที คนพวกนี้โหดเหี้ยมผิดมนุษย์ไม่มีความเกรงกลัวกฎหมายเลยสั

เสิ่นตัวอวี๋ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ยาของเธอใช้ได้ผลดีมาก ขอแค่เธอมียาพวกนี้อยู่ เธอก็จะเป็นผู้ไร้เทียมทาน เสิ่นตัวอวี๋มองหาคนที่ตัวเล็กที่สุดคนหนึ่งแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอมองดูปืนพวกนั้นแล้วพูดว่า “เป็นปืนจริงทั้งหมด รู้สึก

เสิ่นตัวอวี๋ตักน้ำใส่กาหนึ่งใบแล้วเดินไปข้าง ๆสวี่กุ้ยเซียง จากนั้นก็ราดน้ำเย็นทั้งกาลงบนหัวของเธอ ถูกราดด้วยน้ำเย็นตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบนี้ท่ามกลางในช่วงฤดูหนาวแบบนี้ ทำให้ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ “เธอทำอะไร! เป

กู้เหลียนถอนหายใจพลางกล่าว “ไม่คิดว่าพวกเขาสองคนจะมาเกี่ยวพันกัน พูดตรง ๆ นะ ต่อให้ตอนนี้นายแสดงท่าทีไม่พอใจก็ไม่มีประโยชน์อะไร ดูอย่างครั้งที่แล้วที่พวกเขาทำเรื่องแบบนั้น แม่ของนายก็ยังทนได้ ต่อให้รู้ว่าพวกเขาแอบคบกัน แ

ตอนนี้เฉาจวินนั่งอยู่ในห้องทำงานของนายอำเภอ เหงื่อเย็นผุดซึมทั่วชีทศัพท์ “ผมไม่คิดจริง ๆ ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ตอนแรกผมก็บอกว่าพวกเขาแล้วอย่าไป ทั้งหมดเป็นความผิดของลูกเขยผม หมอนี่ทำอะไรไม่ได้เรื่องจริงๆ” เสิ่นอันแค่

เสิ่นตัวอวี๋จับมือกู้เหลียน มือของกู้เหลียนอุ่นจริงๆ เธอซุกตัวในอ้อมกอดของเขาด้วยความรู้สึกอุ่นใจ เธอรู้สึกดีใจมากที่ตัดสินใจแต่งงานกับกู้เหลียนเพราะทุกครั้งที่เธอถูกรังแก กู้เหลียนจะยืนอยู่เคียงข้างและปกป้องเธอเสมอ หลัก

เด็กผู้ชายหลายคนที่กู้เหลียนเรียกมาร่างกายสั่นระริก พวกเขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าซีดขาว ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย เด็กผู้ชายคนหนึ่งกอดกู้เหลียนพลางร้องไห้ออกมา ใครจะเข้าใจความรู้สึกที่รอดตายมาได้กันเล่า! เลขาธิการกองผลิต

เมิ่งเฟยอวิ๋นขมวดคิ้วพูดว่า “พี่สะใภ้ถ้าพวกเราเจาะตรงริม ๆ แบบนี้จะจับปลาได้เหรอ” เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มพูดว่า “ฟังฉันสิ ฉันรับรองว่าพวกนายจะจับปลาได้” ไม่นานคนหลายสิบคนก็ถือค้อนมาเจาะน้ำแข็ง ริมแม่น้ำหนาวมาก เสิ่นตัวอวี๋สวมเส

สุดท้ายเด็ก ๆ พวกนี้ก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในทะเบียนบ้านของพวกเขา ซีเสี่ยวเฟิ่งถูกตำรวจลากตัวออกไป แต่เธอยังคงตะโกนโวยวายอยู่หน้าประตู สุดท้ายก็โดนสาดน้ำเย็นเฉียบหลายถัง หลังจากไล่คนน่ารำคาญพวกนั้นไปแล้ว ทุกคนในบ้านถึงได้เริ

กู้หนานโกรธจนขบฟันกรอด “ในเมื่อเป็นสัตว์ฉันจะฆ่าแกซะตอนนี้” พูดจบก็พุ่งเข้าหาเสิ่นตัวอวี๋ทันที เขาตั้งใจทำแบบนี้ เพราะรู้ว่ากู้ต้าหู่หลบอยู่ข้างหลังเสิ่นตัวอวี๋จึงอยากจะสั่งสอนเสิ่นตัวอวี๋ให้หนัก ใครจะคิดว่ากู้หนานจะมีคว

เสิ่นตัวอวี๋ได้ยินเสียงเคาะประตูจากด้านนอกจึงบ่นพึมพำว่า “ไม่มีมารยาทกันสักคน ครอบครัวนี้มีแต่คนประหลาด น่ารำคาญจริง ๆ” หลังจากแต่งเข้าตระกูลกู้ พวกตระกูลกู้ทุกคนก็สร้างเรื่องวุ่นวายไม่หยุด แต่ละคนมาหาเรื่องที่บ้านไม่ขาด

ความคิดของคนในปัจจุบันยังคงล้าหลังอยู่มากการมีลูกชายก็เพื่อดูแลยามแก่เฒ่า บางคนเพื่อจะมีลูกชายสักคน ต้องยอมเสียสละมากมาย เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มกริ่มพูดว่า “ฉันไม่ได้เป็นห่วงคุณหรอก แต่กังวลว่าถ้าความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับลู

สีหน้าของสวีกุ้ยเซียงซีดขาว คุณตามองเธอด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า “พวกแกยังดูถูกตระกูลกู้อีกเหรอ ตระกูลกู้ไม่รังเกียจครอบครัวยุ่งเหยิงแบบพวกแกก็ดีแค่ไหนแล้วในเมื่อเฟยอวิ๋นชอบกู้ต้าหนิวงั้นสองครอบครัวเราก็มาพบกัน ดูว่าอีกฝ

ลู่ซินเห็นรอยยิ้มเขินอายบนใบหน้าของแม่เมิ่งแต่ไม่ทันรู้ตัวว่าแม่เมิ่งจะตรงเข้ามาตบเธอจนลู่ซินถึงกับงงงัน ตอนนี้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เพิ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จ ชายคนนี้มีหน้าตาคล้ายเมิ่งเฟยอวิ๋นราวเจ็ดส่วน ดวงตาของลู่ซินแดงก่ำ เธอ

เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มพลางกล่าว “พูดไม่ได้งั้นเหรอ ทำไมถึงพูดไม่ได้ล่ะ นายเป็นคนที่ลู่ซินส่งมาใช่ไหม” เสิ่นตัวอวี๋นั่งลง หวังปาก็ส่งเสียงหัวเราะพลางพูดว่า “ฉันชอบคนแบบเธอจริง ๆ ใช่แล้ว หล่อนเป็นคนส่งฉันมา ดังนั้น…” ทันใดนั้นทั

เสื้อขนเตียวมีทั้งคุณภาพดีและไม่ดี แต่เสื้อขนเตียวที่ลู่ซินสวมใส่นั้นถือว่าดีทีเดียว เสิ่นตัวอวี๋จับมือของเธอไว้ทันทีแล้วดึงเสื้อโค้ทขนเตียวออกจากตัวเธอ ลู่ซินจ้องมองเสิ่นตัวอวี๋อย่างเอาเป็นเอาตายพลางพูดว่า “แบบนี้มันปล้

วันรุ่งขึ้น บ้านของเมิ่งเฟยอวิ๋นก็มีแขกมาเยือนลุงใหญ่เมิ่งเรียกเมิ่งเฟยอวิ๋นกลับมาพูดว่า “เฟยอวิ๋น มาพบน้าลู่ของเธอหน่อย พวกเขาตั้งใจกลับมาจากเมืองหลวงเพื่อฉลองปีใหม่ ลุงเลยเชิญมาทานข้าวด้วยกัน” ลู่เฟิงโซ่วมองดูเมิ่งเฟยอ

เมิ่งเฟยอวิ๋นกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้แม่ของเขาฟังตอนนั้นแม่กำลังถักเสื้อไหมพรมอยู่ พอได้ยินว่าลูกชายมีคนที่ชอบแล้วก็โยนงานทิ้งทันทีแล้วพูดว่า “งั้นลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ เป็นลูกสาวบ้านไหนกันแน่” “พวกเขาเคยอยู่ที่หมู่บ้านหมั่

เสิ่นตัวอวี๋ถึงกับพูดไม่ออก เธอจะรับตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มค้ามนุษย์ดีไหม! สุดท้ายหลังจากคิดทบทวนแล้วก็ตัดสินใจรับ แน่นอนว่าเธอจะไม่กลายเป็นพวกค้ามนุษย์จริง ๆ เธอคิดว่าในเมื่อมีโอกาสดี ๆ แบบนี้ก็ควรจะช่วยเหลือเด็ก ๆ เหล่านั้

วันนี้ถึงเวลาที่จะจัดการกับคนพวกนั้นแล้ว คนที่เฝ้าพวกค้ามนุษย์เห็นเสิ่นตัวอวี๋มาถึงก็รีบลุกขึ้นยืนพูดว่า “ลูกพี่…” เสิ่นตัวอวี๋มองคนที่นอนอยู่บนพื้นแล้วพูดว่า “สามสิบกว่าคน ไม่มีใครหายไปใช่ไหม?!” “ไม่มีใครหายไปครับ แต่ว่

กู้เหลียนแค่นเสียงเย็นชา “แม่ครับ ไม่มีใครหรอก ไม่รู้ว่าพวกต้มตุ๋นที่ไหนมาแอบอ้างเป็นพ่อแม่ของตัวตัว พวกเขาคิดจะหลอกเงินพวกเราน่ะ” ลู่จวินโกรธจนหน้าแดง “กู้เหลียนนี่คือพ่อตาแม่ยายที่แท้จริงของนาย แล้วใครกันแน่ที่เป็นคนหล

หากไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเองก็คงไม่รู้สึกเจ็บปวดเท่าไหร่ แต่พอเหลียงจิ้งจิ้งคิดถึงการทุ่มเทตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็ทำได้เพียงคิดว่าเหมือนเอาไปให้สุนัขกินเปล่า ๆ กู้เหลียนเป็นคนพูดไม่เก่ง มองแม่ที่นั่งร้องไห้เบาๆ อยู่ที่ท้ายร

น้ำตาของเหลียงจิ้งจิ้งหลั่งรินออกมา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายถึงเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้ เพียงไม่กี่เดือนความดีที่เธอทำให้ก็ถูกลืมไปจนหมดสิ้น คืนนั้นหลายคนนอนไม่หลับ แม้แต่กู้เหลียนเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน เขาจับมือเสิ่นตัวอวี

เสิ่นตัวอวี๋พูดไม่ออก เธอจะท้องได้อย่างไร ทุกครั้งที่เธอหลับนอนกับกู้เหลียน เธอดื่มยาคุมกำเนิดเสมอ สิ่งที่เกิดขึ้นครั้งนี้เป็นแผนการทั้งนั้นกู้จงไม่ใช่คนดี ถ้าพวกเราเข้าพัวพันกับเขาไม่รู้จักจบจักสิ้น สุดท้ายก็จะมีแต่ความ

น้ำตาของหญิงม่ายกำลังจะไหล แต่เสิ่นตัวอวี๋ร้องไห้ออกมาเร็วกว่าเธอมาก “กู้เหลียน ป้าฉินคนนี้ไม่พอใจใช่ไหม พวกเราให้บ้านทั้งหลังกับเธอแล้ว เธอ…เธอคงไม่ปฏิเสธใช่ไหมฮือ ๆ ๆ“ “ป้าคะ ฉันเปิดใจกับคุณอย่างจริงใจ คุณคงไม่ได้สนใจเ

วันรุ่งขึ้นตื่นแต่เช้าตรู่ก็เห็นเสิ่นเฉินกวงพาเสิ่นตัวหมิ่นและเฉินชิงเหม่ยมายืนอยู่ข้างนอก เฉินชิงเหม่ยมองเสิ่นตัวอวี๋แล้วพูดว่า “ตัวตัว!แม่คิดถึงลูกจริง ๆ แม่เลยพาพ่อกับน้องสาวของลูกมาเยี่ยม กลัวว่าลูกจะต้องอยู่กับคนไม่

ผู้ชายหลายคนเหยียบย่ำเสื้อผ้าเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลางพูดว่า “ออกมาตั้งแผงขายของแล้วจ่ายค่าธรรมเนียมให้ฉันหรือยัง” “จ่ายค่าธรรมเนียมอะไร” เสิ่นตัวอวี๋มองพวกเขาด้วยความโกรธ ผู้ชายเหล่านั้นหัวเราะชอบใจ คนที่ดูเหมือนหัวห

พอพูดถึงเสิ่นตัวอวี๋ เสิ่นเฉินกวงก็โมโหขึ้นมาทันที “นังลูกเนรคุณ เลี้ยงดูมาจนโตขนาดนี้ ไม่รู้ว่านิสัยมันเปลี่ยนไปแบบนี้ได้ยังไง” เฉินชิงเหม่ยขมวดคิ้วพูดว่า “คุณไม่เห็นหรอกเหรอว่าแม่สามีของเธอเป็นยังไง คบคนพาล คนพาลพาไปหา

ถ้าไม่รักก็ไม่ต้องรัก แต่ทำไมต้องกักขังเธอไว้ในเรือนหลัง ชีวิตของคนโบราณนั้นสั้นอยู่แล้ว เสิ่นตัวอวี๋มองดูเครื่องประดับเหล่านี้ แล้วหาที่ซ่อนของพวกนี้ไว้ ก่อนจะค่อย ๆ เดินทางกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านก็พบว่ามีคนหลายคนกำลังยืน

หลังจากกู้เหลียนและเสิ่นตัวอวี๋ปรึกษากันครึ่งค่อนวัน พวกเขาก็ตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้ พอคิดจะออกไปข้างนอกก็ได้ยินเสียงผีผาดังขึ้นมาทันที เสิ่นตัวอวี๋ชะงักเท้า แล้วเดินไปตามเสียงผีผานั้น กู้เหลียนมองดูเสิ่นตัวอวี๋แล้วพูดว่

เสิ่นตัวอวี๋และกู้เหลียนกลับถึงบ้านก็พบว่ากู้จิ่ว กู้ตงเทียน และคนอื่น ๆ กำลังรออยู่ที่หน้าประตู “เกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนมารออยู่ที่หน้าประตูแบบนี้” กู้เหลียนถามอย่างงุนงง กู้ตงเทียนตอบอย่างจนปัญญา “ก็ไม่มีที่อยู่น่ะสิรอพ

ซายยาโถวมองดูเสิ่นตัวอวี๋แล้วค่อย ๆ พยักหน้าตอนนี้มีคนสิบกว่าคนถูกมัดไว้ในลานบ้าน ทุกคนถูกถอดเสื้อนวมออก และเหลือเพียงเสื้อผ้าบาง ๆ ภายในทั้งนั้น จากนั้นพวกเขาก็ถูกสาดน้ำเย็นจนตื่น โจวป้าตะโกนว่า “พวกแกจะทำอะไร ไม่มีกฎหม

หญิงชราโจวลุกขึ้นจากพื้นพลางด่าทอว่า “ฉันก็ไม่คิดว่าหญิงไม่รู้จักอายคนนี้จะออกลูกเป็นผู้หญิงอย่างเดียว! ถ้ารู้ว่าหล่อนออกลูกเป็นผู้หญิงอย่างเดียวใครจะอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้” เหลียงจิ้งจิ้งตบหน้าหญิงชราโจวอีกครั้ง ทำให้เธอ

ตอนเที่ยงแบ่งโต๊ะอาหารเป็นสองโต๊ะ โดยทั่วไปผู้หญิงและเด็กจะนั่งโต๊ะหนึ่ง ส่วนผู้ชายอีกโต๊ะหนึ่ง แต่เสิ่นตัวอวี๋ถูกเชิญให้นั่งตำแหน่งประธาน ฝีมือการทำอาหารของป้าสะใภ้ใหญ่และป้าสะใภ้รองไม่เลวเลย วันนี้ทำซุปปลาที่เสิ่นตัวอว

บ้านเกิดของแม่กู้เหลียนอยู่ที่หมู่บ้านต้าจู๋ ซึ่งยากจนกว่าหมู่บ้านหมั่นโถวเสียอีก แม้แต่การนั่งเกวียนวัวไปหมู่บ้านต้าจู๋ก็ต้องใช้เวลากว่าสองชั่วโมง การกลับบ้านเกิดสักครั้งจึงยากลำบากมาก บนเกวียนวัวบรรทุกของแน่นขนัด มีเสื

เมื่อกลับถึงบ้าน แม่กู้เหลียนยังรู้สึกไม่สบายใจเธอไม่เคยทำเรื่องบ้าบิ่นขนาดนี้มาก่อน เธอพูดด้วยความกลัวจนตัวสั่น “ตัวตัว เอาเงินไปคืนพวกเขาดีไหม แม่กลัวจะแย่อยู่แล้ว! แม่หมายถึงว่าถ้าเกิดพวกนั้นไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ แล

ยุคสมัยนี้ ลูกสาวที่แต่งงานออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว โดยทั่วไปจะไม่กลับบ้านเกิดง่าย ๆแม่กู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ด้วยสายตาเป็นประกายพลางถามว่า “จริงเหรอ” เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มตอบ “จริงสิ ทำไมจะไม่จริงล่ะ แต่ว่า…” “แต่ว่า

เสิ่นตัวอวี๋ไม่คิดว่าพ่อแม่ของเธอจะมาชนบทได้ถ้าเป็นชาติก่อนเรื่องนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน ครั้งนี้เกรงว่าคงเป็นฝีมือของลู่จวินอีกแล้ว ถ้าพ่อแม่โลภมากคู่นั้นรู้ว่าเธอซื้อบ้านที่นี่ คงรีบวิ่งมาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทันที

แม่กู้เหลียนตื่นแต่เช้าตรู่ก็พบว่ากู้จงไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน แต่เธอก็ไม่ได้รีบร้อนออกไปตามหา ชีวิตทั้งชีวิตของเธอทุ่มเทให้กับการเลี้ยงดูลูก ๆตระกูลกู้ ทำงานหนักทั้งกายและใจเพื่อตระกูลกู้ แต่สุดท้ายเธอก็ยังคงเป็นคนนอกของ

คิดจะแย่งของของเธอ พวกเขาไม่ได้ฝันหวานเกินไปหรอกเหรอ กู้อี้กัดฟัดกรอดแล้วพูดด้วยความโกรธแค้น “แล้วเธอจะทำยังไง” เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มพลางกล่าว “ก็แล้วแต่พวกคุณจะทำยังไงสิ” กู้อี้พูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ฉันให้เธอสิบหยวนเธอไปประกั

แม่ทัพที่เก่งกาจย่อมไม่มีทหารที่อ่อนแอ เสิ่นตัวอวี๋กำชับว่าทุกคนต้องอ่านออกเขียนได้ เมื่อเสิ่นตัวอวี๋พูดจบ คนเหล่านี้ก็เหมือนโจรผู้ร้าย ขนเฟอร์นิเจอร์ไม้แดงเข้าไปด้านใน หญิงชราโมโหจนกระทืบเท้า “พวกแกจะทำอะไรรีบวางของของพ

พอได้ยินเรื่องจับปลา กู้เหลียนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขารีบพยักหน้าและพูดว่า “ไปแน่นอน ต้องไปอยู่แล้ว” เมิ่งเฟยอวิ๋นพูดว่า “ได้ ฉันแค่แวะมาบอกพวกนายเฉย ๆ พวกนายอยู่ที่นี่สบายดีไหม” กู้เหลียนพยักหน้าและตอบว่า “บ้านหล

กู้จงแสดงสีหน้าลำบากใจ กู้อี้จ้องมองเขาด้วยสายตาน่าสงสาร น้ำตาไหลออกมา “พี่ กว่าไป๋หนิวจะหาเมียได้สักคนก็ยากเย็นแสนเข็ญ ถ้าไม่มีบ้านหลังนี้ งานแต่งงานคงจะล่มแน่…” “เขาก็เป็นคนที่พี่เห็นเขามาตั้งแต่เด็ก พี่จะใจร้ายปล่อยให

เสิ่นตัวอวี๋หยิบหินฝนหมึกขึ้นมา ซึ่งมันเต็มไปด้วยฝุ่น เธอค่อย ๆ เช็ดฝุ่นออกทีละนิด จนเห็นหินฝนหมึกด้านใน หินฝนหมึกรูปน้ำเต้าประดับหยกสมัยราชวงศ์ชิงเสิ่นตัวอวี๋รู้สึกดีใจมาก หินฝนหมึกแบบนี้เคยขายในการประมูลได้ราคาสูงถึง 4

เมื่อพูดจบ ทุกคนก็มองพวกเธอด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง เสิ่นตัวอวี๋มองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดว่า “ฉันว่าเธอคงผ่านผู้ชายมาหลายคนแล้วสินะ รู้เรื่องเยอะจัง ดูการแต่งตัวของเธอสิ ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงในซ่องเลย”

จางจิ่งชุนรีบโบกมือปฏิเสธ แต่ตอนพ่อไปหยิบเหล้าเอ้อร์กั่วโถวออกมาจากข้างใน เขาก็โบกมือไม่ออกแล้ว ไม่นาน ปลาต้มผักดองก็ถูกยกมาเสิร์ฟ จางจิ่งชุนชิมปลาต้มผักดองแล้วพูดว่า “โอ้โห! รสชาติดีมากเลย!ปลาต้มผักดองนี่อร่อยจริง ๆ” พ่

ไม่นานนักก็เห็นกลุ่มคนขนาดใหญ่เดินมา พวกเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง แบกคนพวกนั้นขึ้นรถบรรทุกที่จอดอยู่ข้าง ๆ ทันที รถบรรทุกคันนั้นเป็นรถสามล้อรุ่น 581 จากเซี่ยงไฮ้ที่เรียกกันทั่วไปว่า ‘ปลาเหลืองน้อยแห่งเซี่ยงไฮ้’ มีโครงสร้างที่เ

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เสิ่นตัวอวี๋มองพวกเขาในลานบ้านแล้วพูดว่า “พวกนายว่าฉันควรจัดการยังไงดี ฉันคิดว่าโยนพวกเจ้าเข้าไปในภูเขาน่าจะดีที่สุด พวกนายว่าใช่ไหม?” “ไม่นะ ได้โปรดเมตตาไว้ชีวิตพวกเราด้วย พวกเราผิดไปแล้ว พวกเรายินดี

เสิ่นตัวอวี๋มองร่างที่เดินจากไปด้วยน้ำตาคลอเบ้าดูเหมือนเธอจะใช้พริกเยอะเกินไปแล้ว! ตอนนี้ตาแสบมาก คนรอบข้างต่างถอนหายใจพูดว่า “ครอบครัวนี้ช่างโชคร้ายจริง ๆ ไปมีเรื่องกับหวังป้าเทียนเข้า” “หวังป้าเทียนเป็นตัวปัญหาของหมู่บ