ชาตินี้ฉันจะไม่แต่งกับคนสารเลวอีก

เสิ่นตัวอวี๋หน้าแดงด้วยความอาย “คุณคิดอะไรอยู่ งานก็สำคัญ คุณก็สำคัญ” กู้เหลียนยังไม่พอใจจึงประกบจูบเธออีกครั้ง ครั้งนี้ทำให้เสิ่นตัวอวี๋จึงเข้าใจความหมายของคำว่าร้อนเย็นสลับกันเป็นครั้งแรก หิมะโปรยปรายลงมาช้า ๆ แต่ทั้งส

ผู้ใหญ่บ้านมองเธอด้วยสายตาเย็นชาพลางพูดว่า “ใครในหมู่บ้านกล้าบอกว่าครอบครัวพวกเธอถูกรังแกง่ายที่สุดล่ะ เธอไม่ได้ชอบฟ้องเหรอ ไปฟ้องเลยสิไป” แม่ของจ้าวเถาเถาพูดว่า “ทำไม เดี๋ยวนี้ฉันพูดความจริงไม่ได้แล้วใช่ไหม เห็นอยู่กับต

เสิ่นตัวอวี๋หัวเราะ ไม่คิดว่ากู้เหลียนจะพูดแบบนี้ออกมา “เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอก เต้าหู้ทำง่ายมากแล้วอีกอย่างถ้าคุณลองคิดดูอีกแง่หนึ่ง พวกเราสามารถร่วมลงทุนด้านเทคนิคได้ เช่น พวกเราใช้ระบบแบ่งผลกำไร พอถึงปีใหม่ก็แบ่งผ

เมื่อมาถึงโรงงาน เสิ่นตัวอวี๋ก็จัดการทันที “ตอนนี้หอพักใหม่กำลังก่อสร้างอยู่ พวกคุณไปพักที่ตึกฝั่งโน้นก่อน ที่โรงงานของเรามีชุดทำงานแจกด้วยเดี๋ยวพวกเราจะเอามาให้” เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแต่อย่างใด เสิ่นตัวอวี๋ได้ทำเ

จ้าวเถาเถามองไปที่เสิ่นตัวอวี๋พลางพูดว่า “พี่สะใภ้ ที่ผ่านมาฉันรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปแล้ว คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม” เสิ่นตัวอวี๋มองเธออย่างจริงจังและพูดว่า “จ้าวเถาเถา มันไม่ใช่แต่รู้เท่าไม่ถึงการณ์หรอก บางเร

คนอื่นต่างพากันนิ่งเงียบ เพราะพวกเขารู้ดีว่าตนเองไม่มีปัญญาจ่าย ค่าใช้จ่ายแค่โต๊ะเดียวก็เกินสองร้อยหยวนแล้ว มิหนำซ้ำยังต้องใช้ตั๋วข้าวและตั๋วเนื้อด้วย เงินเดือนของพวกเขามีเพียงน้อยนิด แม้แต่พางไห่ก็มีเงินเดือนเพียงร้อยกว

จางจิ่งชุนประเมินเสิ่นตัวอวี๋ไว้สูงมาก หลังจากปรับเครื่องจักรเสร็จแล้วก็ลองเดินเครื่อง ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว พอเปิดไฟ เครื่องจักรก็ส่งเสียงดังกระหึ่มแล้วเริ่มทำงาน ทุกคนกลั้นหายใจมองดูจนผ่านไปสักพักก็เห็นเครื่องจักรทอผ

อุปกรณ์ที่โรงงานสิ่งทอต้องใช้เวลาปรับแต่งถึงสองวันเต็ม เสิ่นตัวอวี๋อยู่ที่หน้างานทุกวัน ส่วนข้างกันเป็นโกดังรับซื้อของเก่า นอกจากดูแลอุปกรณ์แล้ว เธอยังต้องคอยดูว่าโกดังรับซื้อของเก่าได้ของดีๆ มาบ้างหรือไม่ ในโกดังรับซื้อ

จางจิ่งชุนพูดถึงความกังวลของตัวเองออกมา “ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วย แต่พวกเรากลัวว่าจะทำให้เธอเดือดร้าน พวกเราไปมาแล้วสิบกว่าโรงงานสิ่งทอทั้งเล็กทั้งใหญ่ พอโรงงานสิ่งทอพวกนั้นได้ยินชื่อพวกเราก็ไม่ยอมให้เข้าไปด้วยซ้ำ” จู่ ๆ ก็ม

ผู้หญิงคนนี้คือเหยื่อล่อที่กลุ่มเอชตั้งใจวางไว้หากมีคนมาลักพาตัวเด็กพวกนี้จริง เหยื่อล่อคนนี้ก็จะไปแจ้งข่าว เสิ่นตัวอวี๋มองร่างที่สั่นเทาของผู้หญิงคนนั้น เธอไม่กลัวคนตาย แต่ถ้าไม่ใช่เพราะผีหนึ่งกับผีสองคอยเฝ้าเด็กพวกนี้อ

เสิ่นตัวอวี๋กวาดสายตามองคนอื่น ๆ ก่อนเอ่ยถาม “พวกคุณคิดยังไงกันบ้าง?” พวกเขาคุกเข่าลงทันทีโดยไม่ลังเล หญิงสาวคนหนึ่งกล่าวขึ้นเสียงสั่นเครือ “คุณช่วยชีวิตพวกเรา จะทำอะไรกับพวกเราก็ได้ ฉันอ่านออกเขียนได้ เคยเป็นลูกสาวตระกู

สายลมแรงจากยอดเขาพัดโหมเข้าใส่เสิ่นตัวอวี๋ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวแค่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “ทองคำสองแท่ง ฮึ! โลภมากเสียจริง ๆ” “ไม่ใช่แค่โลภเท่านั้น แต่พวกมันยังฆ่าคนไปมากมาย คนที่ถูกพวกมันฆ่

ห้องใต้ดินอยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร เพราะว่าพวกเขากลัวว่าจะมีคนพบเข้า เสิ่นตัวอวี๋และกู้เหลียนจึงนำของต่าง ๆ ไปซ่อนไว้ในห้องใต้ดิน พื้นที่ในห้องใต้ดินถูกจัดเก็บจนเต็มแน่น เมื่อตรวจสอบปากถ้ำและจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วพว

“ไม่ใช่แค่หนึ่งพันสามร้อยหยวนหรอกเหรอ มันเกินมา…” กู้ต้าหนิวเอ่ยเตือนทันทีเมื่อเห็นกู้เหลียนฝากเงินถึงสองพันหยวน กู้เหลียนยิ้มบางก่อนตอบ “นี่เป็นเงินที่พี่สะใภ้ให้เธอ บอกว่าเป็นเงินเก็บ อย่าเอาไปบอกแม่ละ เก็บเงินพวกนี้เอ

เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มขึ้นทันที “หมายความว่าไง ฉันจะมีเงินเยอะไม่ได้เหรอ” เธอหยิบสมุดบัญชีธนาคารที่พกติดตัวออกมายื่นให้พนักงานอีกคนพลางพูดว่า “ช่วยถอนเงินทั้งหมดในบัญชีให้ฉันด้วย ขอบคุณค่ะ!” เงินก้อนนี้ได้มาจากการขายเสื้อผ้า แ

เข็มประตูผีที่แท้จริงทั้งสิบสามเล่ม ไม่เพียงแต่รักษาโรคที่เกิดจากสิ่งชั่วร้าย แต่ยังสามารถรักษาโรคต่าง ๆ ได้ด้วย วิชานี้เป็นสิ่งที่เสิ่นตัวอวี๋ได้อ่านพบในหนังสือโบราณ แต่จะได้ผลหรือไม่ต้องรอดูหลังจากทดลองวันพรุ่งนี้ เสิ่

เหอผิงผิงดวงตาเป็นประกายถามว่า “คุณดูออกได้ยังไง คุณปู่บอกเธอหรือเปล่า” เหล่าเหอทำหน้าไร้เดียงสา “ฉันอยู่กับเหล่าสวีของหนูตลอด ถามเขาดูสิว่าฉันได้พูดอะไรออกไปไหม” เหล่าสวียิ้มพลางตอบ “ไม่ได้พูดจริง ๆ!” “งั้นก็เก่งมากเลยน

ผ้าหลายสิบผืนถูกแช่ลงในอ่างน้ำ ทำให้น้ำในอ่างก็สกปรกจนแทบจะใช้ไม่ได้อย่างรวดเร็ว ทว่าหลังจากซักเสร็จ เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มพลางพูดว่า “ผ้าพวกนี้ดีจริง ๆ” กู้ต้าหนิวถามว่า “พี่สะใภ้ ผ้าพวกนี้ตั้งใจจะเอาไปทำอะไรเหรอคะ” “ก็กระโปร

โจวอี้เหม่ยถูกเขาตอกหน้าจนหน้าซีด เธอแค่นเสียงเย็นชาว่า “คุณก็แค่พนักงานบัญชีตัวเล็ก ๆ จะไปรู้อะไร คลังสินค้าตอนนี้ฉันเป็นคนจัดการ” แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลังเธอว่า “จริงหรอ แต่ฉันยังไม่ได้ทำเรื่องเลยนะ เธอร

เหล่าเหอเคาะโต๊ะเบา ๆ พลางพูดว่า “การหาเครื่องทอผ้าสักสองสามเครื่องเป็นเรื่องเล็ก แต่เครื่องพวกนี้ไม่ได้ถูกนะ…” นี่แสดงว่ามีช่องทางแล้ว เสิ่นตัวอวี๋รีบพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ คุณบอกมาเลยว่าราคาเท่าไหร่ ฉันจะพยายามหามาให้ครบ

เมิ่งเฟยอวิ๋นส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ “ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน พวกคุณก็ใช้วิธีนี้มาบีบบังคับผมตลอด ถ้าผมแต่งงานกับลู่ซิน พวกคุณก็จะพอใจใช่ไหม” ลู่ซิน เป็นเรื่องต้องห้ามที่ไม่มีใครในบ้านอยากพูดถึง สวี่กุ้ยเซียงได้ยินชื่อลู่ซินก

เมิ่งเฟยอวิ๋นขมวดคิ้วพูดว่า “แม่ อย่าพูดจาประชดประชันได้ไหม เป็นไปไม่ได้หรอกที่เขาจะไม่เคยกินเนื้อแกะ ผมไปกินที่บ้านเขามาตั้งสองครั้งแล้วอร่อยกว่านี้ตั้งเยอะ” สวีกุ้ยเซียงเห็นเมิ่งเฟยอวิ๋นเห็นลูกชายปกป้องฝ่ายตรงข้ามแบบนี

“อย่าเรียกฉันว่าพี่สาวเลย ทำให้ฉันดูแก่ไปหมดบอกมาดีกว่าที่ตรงนี้ขายเท่าไหร่ เช่าเท่าไหร่” เสิ่นตัวอวี๋เอ่ยตรง ๆ ซ่วนโถวเกาจมูกพลางตอบ “ผมว่าเช่าไม่คุ้มนะเดือนละหนึ่งร้อยหยวน แต่ถ้าซื้อขาดละก็… บ้านหลังนี้จะเก่าทรุดโทรมเก

เสิ่นตัวอวี๋หยิบซองแดงออกมาจากกระเป๋าพลางพูดว่า “ซองแดงคนละซอง เอาไปซื้อลูกอมกินนะ!” แต่ละคนได้รับเงินคนละหยวน นับว่าเป็นซองแดงที่ใหญ่พอสมควรแล้ว กู้ซานหู่รับซองแดงมาแล้วคืนให้เสิ่นตัวอวี๋พลางพูดว่า “แม่ เอาไปซื้อลูกอมกิ

พออ้าปากก็ขอเงินห้าร้อยหยวน เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไงนะ กู้จงมองหน้ากู้เหลียนพลางพูดว่า “ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ แค่ให้เงินฉันหน่อยจะไปยากเย็นอะไร อย่าคิดว่าแค่ได้เป็นหัวหน้าตระกูลกู้แล้วจะเก่งกาจไปถึงสวรรค์ ฉันสั่งใ

เฉาจวินชี้ไปที่เสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “ต้องเป็นเธอแน่ๆ มีแค่เธอเท่านั้นที่มีปัญหากับกองผลิตของพวกเรา” ลู่จวินที่อยู่ข้าง ๆ มองเสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “ตัวอวี๋ไม่นึกเลยว่าเธอจะทำเรื่องแบบนี้ได้ รีบเอาข้าวสารสามร้อยกว่ากระสอบคืนมาเ

แม่ของโจวอี้เหม่ยชื่อโจวอวี้เจียว เธอโอบคอพางไห่แล้วพูดว่า “โอ้! เสี่ยวเหม่ย ลูกนี่นะ แค่ทะเลาะกับเพื่อนเท่านั้นเอง ทำไมต้องมาฟ้องลุงพางด้วยล่ะ!” พางไห่ตบมือโจวอวี้เจียวเบา ๆ พลางพูดว่า “นักบัญชีเสิ่นคนนี้ เคร่งครัดเกินไ

กู้เหลียนตักเนื้อวัวให้เธออีกสองชิ้นพลางพูดว่า “ต่อไปทุกปีบ้านเราจะคึกคักแบบนี้ กินเร็ว ๆ หน่อยพอกินเสร็จผมจะพาคุณไปที่หนึ่ง” เสิ่นตัวอวี๋มองเขาอย่างแปลกใจ เธอไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้คิดจะทำอะไรอีก พวกเขาใช้เวลากินหม้อไฟน

แม่ตู้ชี้นิ้วไปที่เสิ่นตัวอวี๋พลางพูดว่า “เป็นเธอแน่ๆ เธอเป็นคนสั่งให้พวกเราเผาบ้าน” เสิ่นตัวอวี๋มองแม่ตู้อย่างเรียบเฉย “ฉันสั่งเหรอฉันพูดอะไรไปเหรอ” แม่ตู้หลบตาพลางพูดว่า “พวกคุณให้พวกเราไปหมู่บ้านหมั่นโถว พวกเราคิดจะขา

เฉิงเหม่ยกินข้าวเสร็จ ได้ยินเสียงนั้นแล้วตื่นเต้นมาก “ตายจริง! มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ฮ่า ๆ ๆ! ไป ๆ ๆพวกเราไปดูกันว่าบ้านใครไฟไหม้ หน้าหนาวแบบนี้ช่างโชคร้ายจริง ๆ” ตู้เสี่ยวหมิงรีบวางตะเกียบและเช็ดปากพูดว่า “เฮ้! หน้าหนาว

เสิ่นตัวอวี๋ได้ยินเสียงด่าจากข้างในจึงถามว่า “ตู้ต้าหมิง พวกของในรถจักรยานจะเอาเข้าไปไหม” ตู้ต้าหมิงถ่มน้ำลายพลางพูดว่า “ฉันเลี้ยงหมูดีกว่าเลี้ยงเดรัจฉานแบบนี้” ตู้ต้าหมิงไม่คิดว่าตู้เสี่ยวหมิงจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ตอนนี้เขา

แม่กู้เหลียนถอนหายใจมองลูกชายแล้วพูดว่า “ถ้าลูกอยากเป็นหัวหน้าตระกูล แม่ก็ไม่ห้าม แต่ขอให้ทำเต็มที่” กู้เหลียนพยักหน้าตอบว่า “ครับ ผมเข้าใจแล้ว” วันรุ่งขึ้น ป้าชุนตื่นแต่เช้า หลังจากเสิ่นตัวอวี๋กับกู้เหลียนซ้อมมวยในลานบ้

พวกยุวปัญญาชนต่างโกรธแค้น พวกเธอมองไปที่เสิ่นตัวอวี๋แล้วพูดว่า “เยว่เหมย เธอไม่ต้องกลัว พวกเราจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ ฉันอยากรู้นักว่าผู้หญิงคนนี้จะหนีไปไหนได้หล่อนก็เหมือนกับน้องสาวของหล่อนั่นแหละ เลวจนถึงกระดูก” ตอนนี้เซี

คนพวกนั้นไม่ได้อยู่นานนัก หลังจากทิ้งคำขู่ไว้ก็จากไป กู้เหลียนขมวดคิ้วมองแผ่นหลังของพวกเขาพลางถอนหายใจ หัวหน้าตระกูลลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ ขว้างถ้วยชาที่อยู่ข้าง ๆ ลงพื้นจนแตกกระจาย “พวกเขาเป็นบ้าอะไรกัน แค่คนต่ำได้ดีนิด

หัวหน้าตระกูลเชิญเสิ่นตัวอวี๋และกู้เหลียนเข้าไปในศาลบรรพชน สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ใช้ประชุมของสมาชิกในตระกูล ไม่นานชาวบ้านเกือบทั้งหมู่บ้านก็มารวมตัวกัน หมู่บ้านหมั่นโถวส่วนใหญ่แซ่กู้ ปัจจุบันเหลือเพียงหนึ่งร้อยสิบครัว

ผีสี่และผีห้าพูดอย่างรังเกียจว่า “ยายแก่นี่หนักชะมัด ฉันจับตัวเธอไว้แทบไม่อยู่” ยายแก่ดิ้นไปมาในน้ำไม่หยุดจนบางคนเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ ผู้ใหญ่บ้านพูดอย่างจนปัญญา “ให้คนลงไปช่วยพวกเขาหน่อย ทำไมชอบหาเรื่องกันนักนะ หน้าห

ความรู้สึกสิ้นหวังและเจ็บปวดทำให้เธออึดอัดใจจนแทบหายใจไม่ออก เสิ่นตัวอวี๋ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอหญิงคนนั้นร้องไห้พลางพูดว่า “เสี่ยวกุ้ยจื่อ แม่ทำผิดต่อลูกจริง ๆ ถ้ารู้แต่แรกว่าพวกเขาเป็นพวกใจดำอำมหิต แม่คงวางยาพิษฆ่าพวกเขา

ไม่มีใครจะต้านทานเสน่ห์ของหม้อไฟได้โดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาวแบบนี้ เหมือนกับที่ไม่มีใครต้านทานเสน่ห์ของกุ้งมังกรได้เช่นกัน เสิ่นตัวอวี๋คีบอาหารให้เด็ก ๆ เมื่อเห็นกู้เหลียนนั่งหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ ก็รีบลวกลูกชิ้นเนื้อและลูกชิ้น

เสิ่นตัวอวี๋พูดแบบนั้น แม่กู้เหลียนก็ไม่พูดอะไรอีก วันนี้ทุกคนเหนื่อยล้ากันมากพอแล้วจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน วันรุ่งขึ้นเสิ่นตัวอวี๋แจกข้าวสารคนละกระสอบแบ่งขาหมูคนละขา และเสื้อนวมคนละสองตัวให้พวกเขา ก่อนจะปล่อยให้พวกเขากลั

เสิ่นตัวอวี๋แอบเข้าไปในห้องที่มีตู้เซฟ คนรอบข้างถูกพวกเขาทำให้หมดสติไปหมดแล้ว ทำให้การเข้าไปในห้องเป็นเรื่องง่ายดาย แต่ตู้เซฟทั้งหมดกลับถูกเปลี่ยนใหม่ ผีหนึ่งชี้ไปที่ตู้เซฟตู้หนึ่งแล้วพูดว่า “รหัสผ่านของตู้นี้คืออันนี้ เ

ตู้ต้าหมิงได้แอบไปสืบข่าวที่ฐานของพวกค้ามนุษย์มาหลายวันแล้ว และพบว่าหัวหน้าของพวกเขากำลังตามหาคนที่ขโมยตู้เซฟ แต่สุดท้ายก็หาหลักฐานไม่ได้ จึงเลิกสนใจเรื่องนี้ไป “ช่วงนี้พวกเขารับงานใหญ่ งานนี้คือการลักพาตัวเด็กกว่าหนึ่งร

กู้ถิงถิงและกู้หลินหลินก็โชคร้ายสุด ตอนนี้พวกเธออายุสิบห้าปีเท่ากู้ต้าหนิว พอเห็นกลุ่มคนเหล่านั้นพุ่งเข้ามาอย่างดุร้ายก็ถึงกับตะลึงงัน แต่ดูเหมือนว่าคนพวกนี้จะยังไม่พอใจ พวกเขาลากตัวซุนอวี้ถิงที่อยู่ในห้องออกมา แถมยังลาก

กู้เหลียนยืนมองเธออย่างขบขันอยู่ไม่ไกล เสิ่นตัวอวี๋จัดผมพลางถามว่า “คุณจะโกรธฉันไหม วันนี้ฉันทำเกินไปหรือเปล่า” กู้เหลียนบีบแก้มเธอเบา ๆ พลางพูดว่า “วันนี้คุณทำเกินไปจริง ๆ ความจริงควรปล่อยหมาออกมาเร็วกว่านี้ ปล่อยให้พวก

เสิ่นตัวอวี๋แอบอยู่หลังห้องโถง เธอหัวเราะแทบขาดใจ พวกญาติสุดแสบพวกนี้ทำไมถึงได้หลงตัวเองขนาดนี้นะ เธอฟังแล้วรู้สึกสนุก แต่ทำเอากู้ต้าหนิวและกู้เอ้อร์หนิวโมโหจนแทบบ้า กู้ต้าหนิวกระซิบเสียงเบาว่า “นี่แหละอาเล็ก ชอบก่อเรื่อ

กู้ไป๋หนิวกลับถึงบ้านก็นอนคิดวนไปวนมาภายในหัวใจของเขายังคับยุบยิบ ทำให้ต้องรีบไปหาเพื่อนกลุ่มนั้นของตนเอง แต่พวกนั้นพอได้ยินเรื่องนี้ก็ส่ายหน้าทันที “นางพญาปีศาจคนนั้นน่ะ ฉันแนะนำว่านายอย่าไปยุ่งกับเธอจะดีกว่า” ครั้งนั้น

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โจวอี้เหม่ยก็แสดงสีหน้ายินดีเสิ่นตัวอวี๋ยังไงก็คงเป็นผู้หญิงคนเดิม แค่แสดงท่าทีแข็งกร้าวนิดหน่อยก็คงจะเชื่อฟังอย่างว่าง่าย โจวอี้เหม่ยถาม “มีเงื่อนไขอะไร” เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มตาหยี “ความจริงก็ไม่ได้ยากอะไ

ผีขี้เมาเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดระเบียงร่างกายทำให้ทั้งตัวดูสดใสมีชีวิตชีวา เป็นชายหนุ่มที่ดูดีทีเดียว! “ก็ไม่ได้ได้ยินตลอดเวลาหรอก ฉันแค่ได้ยินเป็นบางครั้งเท่านั้น” ผีขี้เมายังคงมีหน้าตาเหมือนผีอยู่ เสิ่นตัวอวี๋มองดูท่

เสิ่นตัวอวี๋ตั้งใจจะทำเสื้อนวมที่ดูดีขึ้นมาสักหน่อย ถ้าทำออกมาเหมือนกันหมดก็คงไม่น่าตื่นเต้น ดังนั้นเสื้อนวมที่จะทำต่อไปจึงเปลี่ยนแบบใหม่เป็นเสื้อนวมมีหมวกที่ทั้งอบอุ่นและน่ารัก ในฤดูหนาวที่ลมพัดหนาวเหน็บเช่นนี้ เสื้อนวม

พูดจบ ก็ลากเสิ่นตัวอวี๋เดินเข้าไปข้างใน “อย่าเพิ่งรีบไปสิ! ข้างในมีของดี ๆ เยอะแยะเลย” แน่นอนว่าเธอพาเสิ่นตัวอวี๋ไปที่ชั้นวางของด้านในสุด โจวอี้เหม่ยพูดยิ้ม ๆ “ลองดูสิว่ามีผ้าที่เธอต้องการไหม” เสิ่นตัวอวี๋นั่งยองลงข้างชั

ช่วงตรุษจีนมีคนมาซื้อเสื้อผ้ากันมากขึ้น ปีนี้เป็นปีที่ได้ผลผลิตดี ทุกครอบครัวจึงมีเงินติดมือกันมากขึ้น เสิ่นตัวอวี๋คิดสักครู่แล้วพูดว่า “ตอนนี้พวกเราขายแต่เสื้อกันหนาวผู้หญิง พรุ่งนี้พอลงจากเขา ฉันจะไปดูที่โรงงานของพ่อว่