ชาตินี้ฉันจะไม่แต่งกับคนสารเลวอีก

เรื่องวุ่นวายครั้งนี้จบลงด้วยการที่พางไห่เป็นคนจ่ายเงิน เสิ่นตัวอวี๋นั่งกินข้าวด้วยท่าทางสบายใจเฉิบกินข้าวโดยไม่ต้องเสียเงิน มันช่างมีความสุขอะไรขนาดนี้ ตอนที่เดินออกจากห้องส่วนตัว เธอเหลือบมองจางเสิ้งลี่ที่นั่งยอง ๆ อยู

ก่อนหน้านี้เป็นเสิ่นตัวอวี๋เลี้ยงอาหารพวกเขาตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าการติดตามเสิ่นตัวอวี๋สามารถทำเงินได้ จึงเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาต้องเลี้ยงเธอบ้าง เสิ่นตัวอวี๋ก็ไม่ได้ปฏิเสธ “แน่นอนว่าดีอยู่แล้ว งั้นฉันจะกินให้เต็มที่เลย

เสิ่นเฉินกวงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลับบ้านมาได้อย่างไรพอกลับถึงบ้านพวกเขาได้แต่นั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ เฉินชิงเหม่ยผลักเขาทีหนึ่งแล้วพูดว่า “เป็นอะไรไป คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง” เสิ่นเฉินกวงจึงจิบน้ำชาแล้วพูดว่า “ตกใจแทบตาย ฉั

กู้เหลียนโกรธจนอยากจะตบเขาสักฉาด ผีสี่ก็โกรธไม่น้อย เธอโปรยผงยาใส่ชายคนนี้ไปหนึ่งกำมือ ผงยานี้คือผงคัน ไม่นานผงยาก็แพร่กระจายออกไป กู้หย่งเฉียงยิ้มตาหยีท้าทายว่า “กู้เหลียนนายก็มีแค่นี้แหละ นายคิดว่าเป็นหัวหน้าตระกูลแล้ว

เสิ่นตัวอวี๋เชิญจางจิ่งชุนเข้ามาในห้องทำงานจากนั้นก็หยิบแบบเสื้อผ้ายี่สิบแบบออกมาพูดว่า “ตอนนี้มีเสื้อผ้าหลายแบบที่โรงงานของเรากำลังผลิตอยู่ และอีกหลายแบบกำลังจะผลิต ฉันได้ทำเครื่องหมายลำดับไว้เรียบร้อยแล้ว คุณคิดว่าเสื้

ชายสวมหน้ากากเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “งั้นทางนายก็หยุดไว้ก่อน สถานการณ์ค่อนข้างร้ายแรงนายก็อย่าเพิ่งติดต่อกับพวกเราทางนี้ ฉันกลัวว่าคนนั้นจับตาดูพวกเราอยู่” ผีสองหัวเราะ “โอ้! ผู้ชายคนนี้ฉลาดจัง เดาถูกด้วยว่ามีคนตามอย

เมื่อได้ยินว่าตอนนี้หมู่บ้านหมั่นโถวมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขนาดนี้ เขารู้สึกเจ็บปวดหัวใจ ตอนที่เขาอยู่ที่นั่น หมู่บ้านหมั่นโถวแทบไม่มีอะไรจะกิน แต่ตอนนี้ทุกบ้านได้รับการแจกจ่ายอาหารทุกเดือน นอกจากนี้ยังได้เงินอีก มันช่า

พูดจบกู้เหลียนก็เดินเข้าไปข้างใน เสิ่นตัวอวี๋กำลังผัดอาหารอยู่ในครัว กู้เหลียนเดินไปกอดเธอจากด้านหลัง ก่อนจะวางคางลงบนผมของเธอแล้วพูดว่า “ภรรยา ขอโทษที่ทำให้คุณลำบากนะ พ่อของผมกลับมาอีกแล้ว วันหลังคุณไม่ต้องเปิดประตูให้เ

ฉินฉุยฉุยเดินส่ายสะโพกเข้ามาพูดว่า “โอ๊ย! กู้จงคุณกลับมาแล้ว คุณก็รู้ว่าบ้านเรามีข้าวที่ไหนกัน ฉันเพิ่งไปที่ร้านสหกรณ์ แต่พบว่าเงินของเราไม่พอซื้อข้าว” กู้จงโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียดพูดว่า “เดือนนี้ฉันไม่ได้ให้เงินเธอสิบหยว

คนรอบข้างต่างพากันส่งเสียงซุบซิบนินทาเบา ๆเสิ่นตัวอวี๋ไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เธอเดินไปที่ชั้นวางของร้านสหกรณ์แล้วมองดู “ผ้าขนหนูสิบผืน สบู่สิบก้อน ยาสีฟันสิบหลอดแปรงสีฟันสิบอัน หวีสองอัน กระจกสองอัน อ่างล้างหน้าสิบใบ

เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า เธอไม่มีทางถูกผู้ชายพวกนี้ทำให้ตาลายได้ง่าย ๆ หรอก! เช่นเดียวกับฟู่เสี่ยวเยี่ยที่ภายนอกดูเหมือนหนุ่มเจ้าชู้ หน้าตาหล่อเหลา ฐานะร่ำรวย แต่แล้วมันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย เธอแค่ต้องการใช้ชีวิตของตัวเองให

ก่อนหน้านี้ได้ร่วมมือกับห้างสรรพสินค้าตระกูลฟู่เสิ่นตัวอวี๋เล่าให้สามีฟัง ตอนนี้กู้เหลียนรั้งตัวเธอไว้แล้วถามว่า “คุณหมายถึงฟู่เสี่ยวเยี่ยเหรอ” เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้าพลางตอบว่า “ใช่แล้ว! ก็เขานั่นแหละ แต่ห้างสรรพสินค้าตระก

ตอนนี้หลิวเหวินผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่ท่าทางยังดูกระฉับกระเฉง เสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “คุณหลิว คุณอยากเป็นผู้กำกับให้บริษัทของฉันไหม ฉันวางแผนจะก่อตั้งบริษัทสร้างภาพยนตร์และละครโทรทัศน์เอง” หลิวเหวินตกตะลึง เดิมทีเขาคิดว่าความร่ว

เสิ่นตัวอวี๋ไม่คิดว่าพวกเขาจะรู้จักเหอผิงผิง แต่ถึงอย่างนั้นก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา “ใช่ค่ะ เธอเป็นเพื่อนฉัน…” จ้าวรุ่ยครุ่นคิดแล้วพูด “ทำไมผมจำได้ว่าเหอผิงผิงนั่งรถเข็นนะ แต่ดูจากรูปเมื่อครู่ ไม่เหมือนถ่ายตอนนั่งรถเข็นเลย”

พวกอันธพาลรีบพูดเสริมว่า “ทั้งหมดเป็นเพราะเธอบอกว่าในหอพักไม่มีใคร พวกเราถึงได้มาที่นี่ เธอยังบอกอีกว่าแค่อยากฝึกฝนให้มากขึ้น เพื่อจะได้แต่งงานกับคุณชายตระกูลฟู่ในอนาคต” “ใช่! เฉินเชี่ยนเชี่ยนทำไมเธอถึงได้ผิดคำพูดแบบนี้”

เสิ่นตัวอวี๋อยู่ในโรงงานทั้งวัน ทำให้อันธพาลพวกนั้นโกรธแทบตาย “ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้คิดจะอยู่ในโรงงานตลอดเวลาหรอกนะ” “เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันถามมาแล้ว เธอกลับบ้านทุกวัน” “แล้วทำไมยังไม่ออกมาอีก” พูดยังไม่ทันจบก็เห็นเสิ่นตัวอ

รอยยิ้มของเธอทำให้ฟู่เสี่ยวเยี่ยรู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอยอยู่กลางอากาศ จ้าวรุ่ยดึงแขนเขาแล้วพูดว่า “พวกเราอยากคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณ ได้ยินมาว่าคุณมีโรงงานสิ่งทอใช่ไหมครับ” เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้าแล้วมองพวกเขา “ใช่ค่ะ ฉ

กู้เหลียนเข็นรถมาถึงหมู่บ้านหมั่นโถวชาวบ้านก็วิ่งกันมาบอกต่อ ๆ กันว่า “แจกข้าวแล้ว แจกข้าวแล้ว…” นี่เป็นครั้งแรกที่หมู่บ้านหมั่นโถวได้รับค่าจ้าง ไม่นานชาวบ้านก็มารวมตัวกันครบ ทั้งผู้ใหญ่บ้านและผู้อาวุโสในตระกูลก็มากันพร้

เสิ่นตัวอวี๋มองเขาน้ำตานองหน้า “ฉันทำทุกอย่างเพื่อคุณมากมาย แต่ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้” ลู่จวินมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คุณเป็นพี่สาวของหล่อน หล่อนเป็นแบบนี้แล้ว คุณไม่ควรช่วยหล่อนหรอกเหรอ อีกอย่างคุณรักผมขนาดนี้ คิดซะ

โจวอี้เหม่ยเปลี่ยนจากโกรธเป็นดีใจพูดว่า “พ่อบุญธรรม ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลก ๆ มาก ดูสิ เฝิ่งผู้ซื่อสัตย์เพิ่งตายเพราะประทัด แล้วโรงงานของเราก็เกิดเรื่อง ไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังกันแน่ งานของฉันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก

เฝิ่งผู้ซื่อสัตย์เก็บประทัดทั้งหมดไว้ใต้เตียง เขาวางแผนจะนอนก่อน แล้วพอถึงเที่ยงคืนก็จะขนประทัดพวกนี้ไปที่โรงงานสิ่งทอของเสิ่นตัวอวี๋ จากนั้นระเบิดโรงงานสิ่งทอทิ้ง แต่ระหว่างนอนใครจะรู้ว่าประทัดเหล่านั้นส่งเสียงแปลก ๆ ออ

โจวอี้เหม่ยดึงแขนเฉินเชี่ยนเชี่ยนพลางพูดว่า “พี่เชี่ยน พวกเราไปกันเถอะ! พวกเขากำลังรอเราอยู่นะ!” เฉินเชี่ยนเชี่ยนนวยนาดบิดเอวเหมือนงูในน้ำก่อนจะถ่มน้ำลายออกมา “คิดว่าตัวเอาเป็นเถ้าแก่ใหญ่แล้วจะไม่สนใจใครก็ได้สินะ คิดว่าต

เสิ่นตัวอวี๋พูดพร้อมรอยยิ้ม “ที่จริงฉันตั้งใจมาซื้อโฆษณา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสถานีโทรทัศน์ของคุณก็ลำบากมาใช่ไหม” ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ส่ายหัวพลางตอบ “ตอนนี้สถานีโทรทัศน์ของเรายากลำบากจริง ๆเพราะว่าอยู่ในช่วงเริ่มต้น ห

เสิ่นตัวอวี๋ทนไม่ไหวแล้ว “ยายแก่บ้า วัน ๆ เอาแต่คิดว่าถ้าไม่มีคุณครอบครัวจะอยู่ไม่ได้ ดูสภาพครอบครัวตัวเองบ้างสิ แม้แต่เลี้ยงลูกสักคนก็ยังทำไม่ได้ คุณกับลูกชายสุดที่รักของแกตายไปซะยังจะดีกว่า” หญิงชราเฉียวด่ากลับมาด้วยคว

หญิงชราโกรธจนหอบหายใจถี่ “ดีนัก! ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งขึ้นมาแล้วสิ กล้าเถียงฉันแล้วใช่ไหม แกไปเอาความกล้านี้มาจากไหนรอให้ลูกชายฉันกลับมา ฉันจะให้เขาหย่ากับแก ให้เธอพาลูก ๆ ไปเร่ร่อนตามท้องถนน” ปกติเธอก็ข่มขู่อี้เยว่แบบนี้ต

ความจริงแล้วเหอผิงผิงมีรูปร่างหน้าตาที่ดีมากแน่นอนว่าเธอกับเสิ่นตัวอวี๋เป็นคนละสไตล์กัน ตอนนี้ไม่รู้ว่าสถานีโทรทัศน์จะสามารถทำโฆษณาได้หรือไม่ แต่ถ้าอยากทำธุรกิจให้ใหญ่และแข็งแกร่งการถ่ายโฆษณาเป็นสิ่งจำเป็น แม้ไม่ถ่ายโฆษณ

เมิ่งเฟยอวิ๋นรู้สึกซาบซึ้งใจมาก “ลุงสอง เรื่องบ้านไม่ต้องให้พวกคุณจัดการหรอก ผมได้ดูไว้แล้วหลังหนึ่ง ถึงจะไม่ใหญ่ บ้านหลังเล็กราคาสามพันหยวนผมตั้งใจว่าจะซื้อมัน” เพราะบ้านหลังนั้นอยู่ใกล้ที่ทำงานของกู้ต้าหนิวมาก ลุงรองพู

“ปลูกสมุนไพร” กู้เหลียนสงสัยใคร่รู้ เสิ่นตัวอวี๋มองเขาแล้วพูดว่า “ถ้ามีภูเขาแล้ว พวกเราสามารถทำอะไรได้มากมาย เราสามารถปลูกสมุนไพร ธัญพืช ไม้ผล ชา ปลูกกล้วยไม้หายากต่างๆ…” กู้เหลียนปวดหัว เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าทำการธุรกิจ

ผีสาม ผีสี่ และผีห้าเข้าไปสืบข่าวไม่นานผีห้าก็ออกมา “พวกเราทำให้พวกเขาหมดสติแล้ว พวกเราเข้าไปกันเถอะ!” ภายในโรงงานนมผงเงียบสงัด เสิ่นตัวอวี๋เดินสำรวจในคลังสินค้าแล้วพูดว่า “หืม นมผงที่นี่มีตั้งสองชนิด ชนิดหนึ่งส่งไปขายต่

ลู่จวินเกือบถูกสุนัขพันธุ์ทิเบตันกัดจนหน้าซีดด้วยความโกรธ “นังผู้หญิงบ้า ทำไมตอนนี้ถึงได้เก่งขนาดนี้ คอยดูเถอะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไว้แน่” เพิ่งกลับถึงบ้านก็เห็นเฝิ่งผู้ซื่อสัตย์นั่งสูบบุหรี่อยู่ในบ้านพลางร้องไห้ “สารเลว

กู้ตั่วตั่วหลบอยู่ตรงมุมห้องตัวสั่นงันงก “พวกคุณอย่าเข้ามา…อย่าเข้ามา…” แต่พวกผู้ชายเหล่านี้ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไปพวกเขากดตัวเธอไว้ แต่จู่ ๆ แม่ของกู้ตั่วตั่วที่ปกติเมินเฉยต่อทุกสิ่งก็วิ่งเข้ามา เธอทั้งตีทั้งกัดชายทั้งสาม

ตอนนี้อยู่ในช่วงก่อตั้งโรงงาน ทุกคนต่างทำงานอย่างหนัก ความพยายามของทุกคนเสิ่นตัวอวี๋เห็นอยู่ในสายตา ทุกคนที่ได้รับเงินเดือนต่างมีใบหน้าตื่นเต้น “หกสิบหยวน โอ้โห! ตอนฉันอยู่ที่โรงงานสิ่งทอยังไม่เคยได้รับเงินเดือนสูงขนาดนี

ใครจะคิดว่าชินอ๋องผู้สูงศักดิ์จะกลายมาเป็นโจรป่าอยู่ที่นี่ ที่นี่คือสถานที่ที่เขาใช้ซ่อนตัว แต่เพราะอะไรถึงไม่ถูกขนออกไปในจดหมายไม่ได้บอกเอาไว้ แต่ตอนนี้ของทั้งหมดตกอยู่ในมือขอเสิ่นตัวอวี๋แล้ว ตอนนี้ถ้าให้เสิ่นตัวอวี๋เปิ

เสิ่นตัวอวี๋มองผีสามอย่างอึ้ง ๆ แล้วพูดว่า “พี่สาวพวกเรามาปล้น ไม่ได้มาช่วยคุณซื้อของเข้าร้านนะ” แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยกผ้าสองพับโยนขึ้นรถ และยังมีผ้าน้ำมันอีกมากมาย เสิ่นตัวอวี๋ก็ไม่ปล่อยผ่าน “เอาผ้าน้ำมันพวกนี้ไปด้วยทั้

เพื่อนบ้านข้าง ๆ ถาม “หมอเทวดาเสิ่น บ้านพวกคุณเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ” หญิงชราจอมเจ้าเล่ห์ยกมือร้องว่า “ช่วยด้วย!ช่วยฉันด้วย!” เสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “ก็แค่มีคนไม่มาขโมยของที่บ้านเรา แล้วถูกหมาพบเข้า มันเลยเผลอกัดไปไม่กี่ที ไ

ผีหนึ่งไม่คิดว่าเสิ่นตัวอวี๋จะมองเห็นจุดแสงที่อยู่บนหัวพวกเขาด้วย เขาพยักหน้าและพูดว่า “ถูกต้อง เรามักจะเห็นวิญญาณร้ายที่ฐานของพวกค้ามนุษย์ บนหัวของพวกมันมีจุดแสงสีดำ พวกนั้นเป็นพวกที่พวกเราไม่ควรไปยุ่งเกี่ยวในตอนนี้” ที

อุโมงค์ลับนี้เปิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้กู้เหลียนตกใจมาก แต่เขายังยืนกรานที่จะปกป้องเสิ่นตัวอวี๋ เสิ่นตัวอวี๋หัวเราะพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะไปดูว่าข้างในมีอะไรบ้าง” “ไม่อนุญาต!” กู้เหลียนกล่าวอย่างหนักแน่น “อุโมงค์นี้

เสิ่นตัวอวี๋มองกล่องทองคำหนึ่งกล่องและกล่องเงินอีกหนึ่งกล่องบนรถแล้วพูดว่า “ขนพวกนี้ลงมาทั้งหมด เงินและทองคำพวกนี้ใช้ไม่ได้ พวกเราต้องระวังไว้ ส่วนรถคันนี้…” ตอนนี้ไม่มีรถก็ไม่สะดวกสิ! เสิ่นตัวอวี๋ถอนหายใจแล้วพูดว่า “เดี

เวลาสามทุ่ม เกวียนสามคันก็เตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว พวกเขายังคงขาดรถบรรทุกอีกหนึ่งคันไม่อย่างนั้นจะขนของกลับมาได้อย่างไร! กลุ่มคนขับรถออกเดินทางอย่างยิ่งใหญ่ไปยังตำแหน่งที่ระบุในแผนที่ ถนนภูเขานี้เดินทางยากจริงคดเคี้ยวไปมา

สี่เชวี่ยรีบรับประกันว่า “ผมรู้จักพ่อแม่ของพวกเขาทุกคน และเด็กพวกนี้ผมดูพวกเขาเติบโตมากับตานิสัยไม่มีปัญหาอะไรเลยแน่นอน” เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า พวกสี่เชวี่ยอยู่ด้วยกันมานาน ถึงจะจนแต่ใครดีใครเลวมองปราดเดียวก็รู้ นับว่าเป็น

เสิ่นตัวอวี๋มองตำแหน่งบนแผนที่ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คืนพรุ่งนี้เวลาเที่ยงคืนใช่ไหม?” ผีใหญ่พยักหน้าตอบ “ใช่ แต่ตอนนี้พวกเรามีเด็กกว่าสามร้อยกว่าคนแล้ว ถ้ารับเพิ่มอีกหนึ่งร้อยกว่าคนก็เกือบจะห้าร้อยคนแล้ว เราจะเลี้ยงดูพวกเขาไ

เสิ่นตัวอวี๋และกู้เหลียนเดินสำรวจตลาดมืดอันคึกคัก ราวกับตลาดกลางคืนในยุคก่อน ผู้คนเดินขวักไขว่ จอแจไปทั่ว “โอ้โห คนเยอะมากเลย คุณแน่ใจเหรอว่าจะหากำไลเจอ” เสิ่นตัวอวี๋เอ่ยถามพลางมองกู้เหลียนด้วยสายตาไม่ค่อยเชื่อ กู้เหลียน

เสิ่นตัวอวี๋นั่งอยู่บนเบาะหลังพลางมองกำไลวงนี้แล้วพูดว่า “กำไลหยกเกลียวเชียวนะ! จุ๊ ๆ ๆ เนื้อหยกสวยมากเลย” กู้เหลียนฟังเสิ่นตัวอวี๋พึมพำมาตลอดทางจึงถามว่า “ภรรยา คุณชอบหยกเหรอ” “ไม่ ฉันชอบหยกที่มีค่าต่างหาก…” กู้เหลียนงุ

เหอเสวี่ยนเสวี่ยนโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เธอเป็นแค่คนบ้านนอก ได้เสื้อผ้าสวย ๆ แบบนี้มาจากไหน หรือว่าไปขโมยมา” เสิ่นตัวอวี๋มองเธอเย็นชา “เธอว่าใครขโมยนะเธอคือเหอเสวี่ยนเสวี่ยนใช่ไหม คงเป็นเพราะเธอชอบขโมยใช่ไหม ถึงคิดว่าคน

เสิ่นตัวอวี๋มองเขาแล้วพูดว่า “แล้วจะให้ทำไงล่ะ จะให้หลบ ๆ ซ่อน ๆ อีกต่อไปเหรอ ไม่ต้องกังวลไป! ฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” ผีสามและผีสี่จัดการคนที่เฝ้ายามจนสลบหมดแล้ว พวกเขาคุ้นเคยกับเส้นทางนี้ดี ไม่นานก็ไปถึงโรงเก็บเ

ช่วงบ่าย เสิ่นตัวอวี๋พาซู่เกินไปธนาคาร ซู่เกินเดินตามเสิ่นตัวอวี๋พร้อมแบกกระสอบเงินใบโตไว้บนหลัง เมื่อเดินมาถึงธนาคารและกำลังจะฝากเงิน ก็เห็นเฉินเสี่ยวเยี่ยนนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์อีกแล้ว เฉินเสี่ยวเยี่ยนย้ายมาทำงานที่ธนาค

เสิ่นตัวอวี๋มองผู้จัดการร้านสหกรณ์ด้วยรอยยิ้มเยาะ ผู้จัดการร้านสหกรณ์คนนี้ชื่อจางเสิ้งลี่ เขาพูดเสียงเย็นชา “ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครจะกล้ารับของเน่า ๆ แบบนี้ไป ของพวกนี้ราคาสูงสุดก็แค่ยี่สิบหยวน ที่ฉันยังอยู่ตรงนี้ก็เพรา

เสิ่นตัวอวี๋มองเห็นลู่จวินที่ดวงตาแดงก่ำ ในใจแอบเยาะหยัน นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ยาพิษที่เธอใช้ ไม่มีใครสามารถรักษาได้ พวกเขาจะกลายเป็นขันทีไปตลอด แม้เธอจะมีวิธีแก้ แต่เธอไม่มีทางช่วยพวกเขาแน่ ◌ุ ถ้าเมื่อคืนเธอไม่มีท่าไ

คนเก้าคนดูแลเด็กสามร้อยกว่าคนเป็นงานที่หนักหนาสาหัส อีกทั้งพื้นที่ก็จำกัด เด็ก ๆ ต้องนอนเบียดกันอย่างแออัด ทำให้ไม่สบายตัวนัก เสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “ลุงเหริน คุณเป็นช่างไม้ พวกเราวางแผนจะสร้างกระท่อมเพิ่มอีกสองสามหลังเพื่อใ

เสิ่นตัวอวี๋ฮัมเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดีมาถึงสะพาน ก็เห็นลู่จวินพาคนมาหลายคนยืนขวางทางเอาพร้อมทั้งมองมาเสิ่นตัวอวี๋ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ตัวอวี๋ ช่วงนี้เธอสบายดีไหม” เขาถามด้วยท่าทางร้อนรน ผีสามมองชายคนนั้นแล้วพูดว่า “สารเ