ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ

การแข่งขันรอบแรกเริ่มต้นขึ้นแล้ว เหนือขึ้นไปบนลานประลอง ซูอวี้เหยาและสามีกำลังยืนมองการแข่งขันด้วยความตื่นเต้น ไม่สิมีแค่นางที่ตื่นเต้นไปคนเดียว หญิงสาวดวงตาเป็นประกาย สองมือจับราวกั้นเอาไว้แน่น จ้องมองลงไปด้านล่าง หันมอ

“เทียนหลินเจ้าต้องใจเย็น ๆ ยังไม่แน่ใจว่าสตรีผู้นั้นคือน้องสาวเจ้า การที่เจ้าแสดงท่าทีเช่นนี้จะทำให้คนนอกสงสัยเอาได้” เข้ามาในห้อง หม่าลู่เสียนรีบกางม่านกั้นเสียง ก่อนเอ่ยกับคนที่ตอนนี้ไม่สามารถรักษาท่าทีสงบเอาไว้ได้ “ลู

เวลาหนึ่งวันไม่ถือว่านาน แต่สำหรับคนที่เข้าร่วมศึกจัดอันดับนั้น เวลาหนึ่งวันคือช่วงเวลาบีบเคล้นพวกเขาให้หายใจลำบาก เมื่อการทดสอบรอบแรกสิ้นสุดลง ในที่สุดพวกเขาก็โห่ร้องออกมาได้เสียทีไม่ใช่โห่ร้องออกมาจากความดีใจเพียงอย่าง

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป ศิษย์หลายคนถูกคัดออกในเวลาไม่นาน ในขณะที่ศิษย์อีกหลายคนสามารถสะสมแต้มได้ครบ และผ่านเข้ารอบถัดไป สองสามีภรรยาเยว่หานผู้โชคดีได้พบศิษย์เข้ามามอบแต้มให้ถึงมือ ไม่อยากจะเชื่อว่าหลังจากนั้นมาทั้งสอง

หลังผ่านการฝึกฝนอย่างหนักใช้ชีวิตอยู่ในหุบเขาหลังสำนักมานานในที่สุดวันที่พวกเขารอคอยก็มาถึง ศึกจัดอันดับเพื่อกลายเป็นหนึ่งในร้อยอันดับผู้แข็งแกร่งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว บนลานกว้างเต็มไปด้วยเหล่าศิษย์ที่เข้าร่วมศึกจัดอันดับ

เรือลำใหญ่ทั้งสิบสองลงจอดบนลานกว้างซึ่งถูกห้อมล้อมไปด้วยศิษย์มากมายนับพันคน ด้านหน้าเหล่าศิษย์ มีอาจารย์อาวุโสยืนเรียงรายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มยินดี บันไดเรือถูกทอดยาวตั้งแต่ด้านบนลงมาด้านล่าง ก่อนจะตามมาด้วยคนจากตระกูลทั้งส

ท่านอาจารย์เอาจริง คือสิ่งที่แวบเข้ามาในหัวหลังฝึกฝนตามคำสั่งของท่าน นางต้องหลอมโอสถระดับเจ็ดและแปดให้ได้วันละสี่เม็ดทุกวัน (นับวันตามเวลาในมิติ) จากนั้นต้องฝึกใช้พลังจิตในการต่อสู้ และพลังปราณธาตุไฟซึ่งปกติจะใช้สำหรับหล

ซูอวี้เหยานั่งจ้องตากับไส้เดือน เจ้าหนูนี่พอมองดูดี ๆ แล้วก็น่ารักไม่น้อยเลย “เจ้าไส้เดือนน้อย อยากอยู่กับข้าหรือไม่?” พอทำใจได้ จากความรู้สึกเสียใจก็แปลเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเอ็นดู ถึงจะไม่องอาจอย่างใจคาดหวัง แต่อย่างน้อ

สำหรับการฝึกฝน เวลาหนึ่งวันถือว่าเร็วมาก ซูอวี้เหยารู้สึกว่าตนพึ่งหลับตาลงเท่านั้น รู้ตัวอีกทีก็ถูกดีดออกจากห้องเสียแล้ว พลังปราณภายในห้องเมื่อเทียบกับเส้นพลังชีวิตที่พบเจอเมื่อสี่เดือนก่อนความเข้มข้นแตกต่างกันประมาณสองส

พักอาศัยอยู่ที่ตระกูลเสินประมาณหกวันก็ถึงวันที่พวกเขาต้องเดินทางกลับสำนัก ซูอวี้เหยาเอ่ยลาหานลั่วซานพร้อมมอบหินสื่อสารให้ บอกเด็กชายตัวน้อยว่าหากคิดถึงพี่สะใภ้และพี่ใหญ่สามารถใช้เจ้าสิ่งนี้ติดต่อมาได้เสมอ เด็กชายตัวน้อยม

เมื่อวานหลังโดนหานลั่วอี้เคี่ยวกรำอยู่ค่อนคืน เช้าวันต่อมาซูอวี้เหยาถึงกับกลายเป็นอัมพาตครึ่งท่อน ได้แต่นอนแหมะอยู่บนเตียง ทั้งที่ตนต้องเจ็บปวดจากความเก็บกดของสามี แต่คนกระทำกลับยิ้มหน้าระรื่นชวนให้หมั่นไส้ ซูอวี้เหยาจึง

เป็นเวลากว่าสองวันแล้วที่ซูอวี้เหยานอนหลับไป ลมหายใจคนบนเตียงยังคงเข้าออกสม่ำเสมอ ร่างกายทุกส่วนปกติ ไม่มีส่วนใดบาดเจ็บ มีเพียงเปลือกตาเท่านั้นที่ไม่ยอมขยับ ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาเศร้างหมอง ตั้งแต่กลับมาถึงตระกูลเสิน หานลั

ข่าวการกลับมาของศิษย์ใหม่ทั้งสี่คนเป็นที่ฮือฮาของศิษย์ในสำนัก และเมื่อมีคนเห็นว่าระดับขั้นการฝึกปราณของพวกเขาเพิ่มขึ้น ข่าวซึ่งแต่เดิมสร้างความแตกตื่นมากอยู่แล้วยิ่งทวีมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะหานลั่วอี้ที่กลายเป็นผู้ฝึกปราณข

ข่าวที่ว่ามีศิษย์เข้าไปในหุบเขาหลังสำนักเกือบสี่เดือนแล้ว แต่ยังไม่มีการยืนยันว่ากลับออกมา กลายเป็นสิ่งที่ศิษย์ในสำนักหลายคนยกขึ้นมาถกเถียงกัน บ้างออกความเห็นว่าพวกเขาอาจจะตายไปแล้ว บ้างก็ออกความเห็นว่าบางทีพวกเขาอาจจะพบ

มีเรื่องเล่าลือว่า แกนเส้นพลังชีวิตที่มีสติปัญญาจะเลือกเจ้าของจากความชอบ เมื่อเลือกแล้วผู้ครอบครองจะได้รับพลังส่วนหนึ่งและเลื่อนขั้นขึ้นไปจากเดิมสองขั้น หลังจากนั้นความเร็วในการฝึกปราณจะเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมสองถึงสี่เท่า!

ผ่านไปประมาณสี่เดือน นับตั้งแต่ทั้งสี่คนเริ่มฝึกปราณด้วยการดูดซับพลังวิญญาณจากเส้นพลังชีวิต ภายในถ้ำเงียบสงบไร้ซึ่งเสียงรบกวน คนทั้งสี่นั่งสมาธิบนแผ่นหิน ดูดซับพลังเข้าไปในร่างกาย ร่างกายเพรียวอรชรบ่นแผ่นหินเริ่มส่องแสงส

“รู้แล้วก็ไปนั่ง” เสียงเรียบ ๆ ทำลายบรรยากาศเงียบสงบลงไปทันตา เสินเทียนหันเหสายตามองซูอวี้เหยา พบว่าหญิงสาวดวงตาเปล่งประกายไม่แพ้กัน ร่างอรชรข้างสหายก้าวยาว ๆ มาหยุดบนแผ่นหิน ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงเสียงสดใสเอ่ยเรียกสามี “ล

“จะเอายังไงต่อ? จะออกไปเลยหรือว่าจะอยู่ต่อ” เสินเทียนเอ่ยถามท่าทางดูอิดโรย ไม่ใช่แค่เสินเทียน ทั้งสามคนต่างมีสภาพอิดโรยไม่ต่างกัน ทั้งที่ใช้พลังไปไม่กี่ครั้ง แต่เพราะคู่ต่อสู้มีพละกำลังมากกว่าหลายขุม ยามร่ายคาถาจึงต้องใช

“ไม่มีใครคิดจะทำแผนที่หุบเขาหลังสำนักเลยหรือ หากทำออกมาขายคงได้เงินไม่น้อย” เสียงบ่นอุบอิบของซูอวี้เหยาทำทั้งสามคนหันมามอง คนบ่นมองซ้ายมองขวาสบตาคนที่มองมา หรือจะบอกว่าไม่จริง เดินทางเข้าป่ามาประมาณสองเค่อ ยังไม่รู้เลยว่

“เสินเทียนนางกำลังโมโหใช้หรือไม่?” สองคนที่เดินตามหลังมากระซิบกระซาบกัน คนถูกถามเหลือบตามองก่อนจะพยักหน้า “ซูอวี้เหยาไม่ชอบให้ใครมาว่านางสวมหมวกเขียวให้สามี เพราะกลัวสามีรู้สึกไม่ดี” “เป็นข้าก็ไม่ชอบ ต่อหน้าสามีคนอื่นยัง

เสินเทียนถือไข่ไว้ในมือ พลังปราณในร่างเริ่มถูกถ่ายโอนเข้าไปในไข่ การจะฟักไข่สัตว์อสูรต้องใช้พลังปราณของผู้เป็นเจ้าของ หากพลังปราณไม่เพียงพอไข่ก็จะไม่ฟักออกมา ด้วยเหตุนี้ไข่ของหานลั่วซานจึงยังไม่ถูกฟัก ส่วนเรื่องที่สามารถ

พักเรื่องรายชื่อผู้แข็งแกร่งเอาไว้ก่อน ตอนนี้ทั้งสี่คนกำลังเดินดูรอบ ๆสำนักว่ามีสถานที่ใดเหมาะแก่การไปหมกตัวฝึกวิชาบ้าง และได้รู้ว่าแต้มสำคัญมากจริง ๆ ต่อการใช้ชีวิตในสถานศึกษา แค่ค่าเข้าใช้หอหนังสือยังต้องใช้ถึงสองแต้มต

ในที่สุดชีวิตในรั่วสำนักของซูอวี้เหยาก็เริ่มขึ้น หญิงสาวมีความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกอย่าง อยากรู้ว่าภายในสำนักจะมีความสนุกสนานมากมายแค่ไหนให้ค้นหา แม้บางอย่างอาจจะไม่เป็นไปตามที่หวังก็ตาม ใบหน้างดงามกวาดตามอ

“นี่มันบ้าไปแล้ว เจ้าพวกนั้นเอาชนะศิษย์พี่ได้จริง ๆ !!” “การโจมตีสุดท้ายของชายผู้นั้นยอดเยี่ยมมาก ไม่คิดว่าจะใช้ตนเป็นตัวล่อดึงความสนใจแล้วพลิกกลับมาชนะได้!” “ชายที่คอยปกป้องสตรีผู้นั้นก็เก่งกาจไม่แพ้กัน ไม่คิดว่าสตรีผู้

ความอลหม่านวุ่นวายเกิดขึ้นภายในพื้นที่ถูกปิดกั้น ศิษย์พี่หลายคนเริ่มใช้พลังความสามารถเข้าประมือกับศิษย์น้อง “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าคือคนที่ต้องการเป็นที่หนึ่งงั้นหรือ? อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด” ชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินตรงมาทางห

“สวัสดีเหล่านกน้อยที่กำลังจะกางปีกสู่โลกกว้าง ยินดีกับพวกเจ้าที่สามารถฝ่าฟันบททดสอบมากมายเข้ามาเป็นหนึ่งในศิษย์ของสำนักได้ แต่ว่า…การทดสอบยังไม่หมดเพียงแค่นั้น ต่อจากนี้พวกเจ้าจะได้รับการสอนสั่งจากเหล่าศิษย์พี่!!” บุรุษท

“เสินเทียนลูกทำได้!!” หลังเท้าเหยียบบนบันไดขั้นที่หนึ่งพัน น้ำเสียงตื่นเต้นระคนยินดีพลันดังขึ้นไม่ไกล เมื่อหันไปก็พบครอบครัวเสิน และครอบครัวเฟิงกำลังเดินเข้ามาใกล้ใบหน้าพวกเขาประดับรอยยิ้มกว้าง “หลานปู่ เก่งมาก ไม่คิดว่า

“นี่มัน บ้าอะไรกันเนี้ย!!” เหล่าผู้เข้ารับการทดสอบนับร้อยที่สามารถก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ ต่างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น หลังมีคนเหยียบบันไดขั้นเก้าร้อยเก้าสิบแปด กรงขนาดพอดีตัวก็กักขังพวกเขาเอาไว้ กรงขังเกิดขึ้นตั้งแต่ขั้นเก้าร

การทดสอบยังคงดำเนินต่อไป หลังสามารถก้าวผ่านบททดสอบทางด้านจิตใจมาได้แล้ว การเดินขึ้นบันไดไปเรื่อย ๆ ดูจะสบายมากกว่าช่วงแรกมาก ตอนนี้ดวงตะวันเลื่อนขึ้นมาเหนือศีรษะ สามารถคาดเดาได้ว่า เวลาในการทดสอบเหลือเพียงครึ่งเดียว สองส

บันไดสูงชันไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อผู้ฝึกปราณเท่าใดนัก พวกเขาสามารถเดินไม่หยุดพักได้เป็นวัน ๆ แล้วเหตุใดสำนักซึ่งได้ชื่อว่าสำนักศึกษาอันดับหนึ่งถึงได้ทดสอบการคัดเลือกศิษย์ใหม่ง่ายดายเช่นนี้ หากพวกคุณเป็นหนึ่งในคนที่คิดเช่นนั

“หลานปู่มาหาปู่มีอะไรหรือ? พวกเจ้าก็ด้วยเหตุใดวันนี้ถึงได้มาหาข้าพร้อมหน้าพร้อมตา” เสินฟู่หมิงเอ่ยถาม “ท่านปู่ หลานคิดว่าท่านปู่คงกำลังคิดเรื่องของรางวัลสำหรับศิษย์ในตระกูล หลานจึงนำบางอย่างมามอบให้ขอรับ” เสินฟู่หมิงเลิก

“ท่านพ่อ ท่านแม่มาหาลูกมีอะไรหรือขอรับ” เสินเทียนเอ่ยถามบุพการีทั้งสอง หลังเข้ามาในเรือนได้ไม่นาน “พ่อได้ข่าวว่าเจ้าได้ของดีมาไม่น้อย” เสินอู๋ซิงเอ่ย ชายหนุ่มมองบิดายิ้ม ๆ “ซูอวี้เหยาบอกกับท่านหรือ?” “ข้าได้ยินพวกเจ้าพูด

“ไม่นึกว่าจะได้เห็นคุณชายเสินมาเดินเที่ยวเล่นบนถนนสายนี้” น้ำเสียงกระแนะกระแหนดังขึ้นในจังหวะที่พวกเขากำลังเดินออกจากตลาดค้าหิน ซูอวี้เหยาเหลือบตามองเห็นบุรุษผู้หนึ่งท่าทางหยิ่งยโส ดวงตาเฉี่ยวโค้งยืนมองเสินเทียนอยู่ ชายห

มีผลประโยชน์อยู่ตรงหน้ามีหรือที่ซูอวี้เหยาจะปล่อยโอกาสนี้ไป หญิงสาวสัมผัสพลังงานภายในหินมากมายเหล่านี้ได้ตั้งแต่เริ่มกระจายพลังจิตออกไปสำรวจ ทั้งยังรู้ว่ามีหินหลายก้อนซึ่งด้านในไม่มีอะไรเลย รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏบนใบหน้า

ครึ่งชั่วยามต่อมา คนทั้งหมดก็เดินทางมาถึงจุดคึกคักมากที่สุดในเมืองหลงเหมา นกนางแอ่นเขาเดียวลงจอดบนลานสำหรับสัตว์อสูร ให้คนด้านหลังได้ก้าวลงมา ผู้มาใหม่กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนโดยรอบทันที ไม่ใช่เพราะว่าพวกมากันเป็นกลุ่มใหญ

พื้นที่ภายในตระกูลเสินกว้างขวางมาก มีเรือนหลายหลัง มีลานสำหรับให้สัตว์อสูรอยู่อาศัย รวมถึงมีลานฝึกขนาดใหญ่สำหรับลูกศิษย์ของตระกูล พอได้ยินคำพูดนี้หญิงสาวพลันคิดว่า ตนได้ก้าวเข้ามาสัมผัสโลกของผู้วิเศษอีกก้าวหนึ่งแล้ว เรือ

“หลี่เฉิงคุณปล่อยลูกก่อนดีหรือไม่” น้ำเสียงใจดีเย็นสบายดังมาจากด้านหลัง กลุ่มของซูอวี้เหยาหันไปมองพลันเห็นว่าไม่ไกลออกไปมีชายสูงวัยท่าทางใจดีผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เขาก้าวเดินมาด้านหน้าด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ไม่รีบร้อนใบหน้าป

“ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนระดับกลาง” เสียงของเสินเทียนสร้างแรงกระแทกเข้าสู่จิตใจของซูอวี้เหยา หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างให้ภาพตรงหน้า ทุกอย่างละลานตาไปหมดราวกับหลุดเข้ามาอีกโลกหนึ่งโลกซึ่งแตกต่างจากที่เป็นอยู่ ทุกอย่างยังคงสร้างอยู

ระหว่างเดินทางซูอวี้เหยาได้ทำตามที่ลั่นวาจาไว้ หญิงสาวหมกตัวอยู่ในห้องไม่ออกไปที่ใด ตั้งหน้าตั้งตาฝึกหลอมโอสถทั้งวันทั้งคืน ส่วนหานลั่วอี้ถูกอาจารย์จับไปฝึกภายในกระท่อม ไม่รู้ว่าแต่ละวันสามีโดนอะไรมาบ้าง ถึงได้ดูอิดโรยอย

ก่อนจะถึงวันเดินทางซูอวี้เหยาตัดสินใจอยู่ห้องเพื่อฝึกฝนการหลอมโอสถ อีกไม่นานหญิงสาวจะเลื่อนขั้นเป็นนักหลอมโอสถขั้นสี่ นางจึงต้องการฝึกพื้นฐานให้แน่นก่อนจะก้าวขึ้นไปอีกขั้น ภายในมิติ หญิงสาวนั่งอยู่บนพื้นหน้าต้นไม้ใหญ่ ตร

เช้าวันต่อมาเสินเทียน ครอบครัวเฟิงและครอบครัวเยว่เดินทางออกจากโรงเตี๊ยมตั้งแต่เช้าตรู่ วันนี้พวกเขาตั้งใจจะไปยังจุดเคลื่อนย้ายเพื่อซื้อที่นั่งและรับป้ายสำหรับเดินทางไปยังเดินแดนระดับกลาง เพราะมีคนจำนวนมากต้องการไปดินแดนร

“ตามภรรยารับสั่ง” หานลั่วอี้หลุบตามองคนที่บังอาจมีความคิดอยากจะทำร้ายภรรยา ชายหนุ่มเหวี่ยงผู้มาใหม่ออกไปนอกโรงเตี๊ยม เตะเท้าทะยานตามออกไป คนถูกเหวี่ยงหมุนตัวกลางอากาศก่อนจะร่อนตัวลงพื้น ทว่ายังไม่ทันที่เท้าจะสัมผัสพื้นได

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม หานลั่วอี้และไข่น้อยได้ร่วมมือกันสังหารสัตว์อสูรทุกตัวจนหมดสิ้น ซูอวี้เหยามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง หลังเห็นความสามารถของไข่ธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา แตกต่างจากหานลั่วซาน เด็กชายตัวน้อยรีบวิ่งเข้า

รถม้าแล่นตามทางมุ่งหน้าสู่เมืองโม่ชิง ทว่าผู้คนส่วนมากคุ้นเคยในชื่อ เมืองท่า ของดินแดนระดับต่ำ สาเหตุที่ได้ชื่อว่าเมืองท่าเพราะเมืองโม่ชิงเป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองที่มีแท่นเคลื่อนย้ายสำหรับเดินทางสู่ดินแดนระดับกลาง ระยะห่าง

“ลั่วอี้พรุ่งนี้จะเดินทางแล้ว ท่านไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่?” อยู่ด้วยกันมาร่วมปี แสดงความรักสนิทสนมกันไปก็มาก แต่กลับไม่เคยได้ไปเดินเล่นด้วยกันเลยสักครั้ง ซูอวี้เหยาจึงอยากจะใช้โอกาสนี้ออกไปเดินเล่นกับสามีก่อนจะ

เช้าอันสดใส วันนี้หลังจากฝึกประจำวันเสร็จเรียบร้อยทั้งสองคนก็ออกมานั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่ ซูอวี้เหยากึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหลังบนหน้าอกสามี ฝ่ายหานลั่วอี้นอนพิงหลังกลับต้นไม้โอบเอวภรรยาไว้ ตรงหน้าพวกเขาบนลานเล็กหน้าบ้าน หานลั่ว

“อาจารย์ท่านจะโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว ข้าจะตายแล้ว” ซูอวี้เหยาพูดไปหอบหายใจไปด้วย เท้าฝ่ามือบนเข่า ‘แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเจ้ามันไม่ได้เรื่อง!! ดูสามีเจ้าสิ ไม่เห็นบ่นสักคำ’ “อาจารย์อย่าเอาข้าไปเทียบกับเขา สามีข้าเก่งกาจยิ่งนัก

ผ่านมาราวห้าวัน คนที่ควรจะมาในที่สุดก็มา เสียงรบกวนหน้าประตูบ้านทำให้คนทั้งสามซึ่งกำลังฝึกวิชาอยู่หยุดชะงักซูอวี้เหยาหันหน้าไปมองสามี เขาทำเพียงยิ้มไม่เอ่ยคำใด พลันเข้าใจว่าเป็นใครที่มารบกวนในยามนี้ ทำไมถึงรู้น่ะหรือ? ก็

พอก้าวลงจากรถม้าและเห็นประตูหน้าบ้านซูอวี้เหยาก็มั่นใจว่าได้ออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว รู้สึกหายใจสะดวกขึ้นมาก หญิงสาวสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมา ราวกับว่ากำลังปลดปล่อยความไม่สบายใจตลอดสามสี่วันที่ผ่านมา หา

แขกเหรื่อออกไปหมดแล้ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตระกูลวันนี้รวมไปถึงความจริงที่ว่า มารดาเลี้ยงไม่ถูกกับบุตรชายคนโตของบ้านรองก็ไม่สามารถปิดได้อีกต่อไป ไม่นานข่าวนี้ก็แผ่กระจายออกไปให้ชาวบ้านทั่วเมืองโม่ฉีได้รับรู้ หานอวี้ไม่พ