เชื่อเถอะฉันเป็นฮันเตอร์ห่วยแตก

พูดตรง ๆ คือเข้าใจยากมาก “จริง ๆ รวมกำลังทั้งหมดไปด้านเดียวแบบนั้นเลยเหรอ?” ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ สิ่งที่เขาทำมีเพียงซ่อนหลังเสาใกล้ทางเข้าแล้วฆ่าเวลา ไม่ได้โจมตีใคร และไม่ได้จงใจยั่วคนข้างใน ตามเหตุผล พวกนั้นควรระวังคิมกี

พวกนั้นไม่ใช่คนไร้ชื่อธรรมดา แค่กวาดตามองก็เห็นชัดว่าเป็นกลุ่มเหนือมนุษย์ระดับสูง “นี่มันอะไร?” พอสัมผัสจำนวนผู้ปลุกพลังมหาศาลที่รวมอยู่ข้างหน้า เราก็สบตากัน ตอนแรกมีคำพูดพลั้งหลุดออกมาสองสามประโยค แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งชัดว่า

“มองอะไร?” แค่ขับรถก็น่าจะยุ่งพอแล้ว แล้วทำไมถึงคอยเหลือบมองฉัน? แล้วทำไมสีหน้าดูไม่สบายใจ ประหลาด ๆ แบบนั้น? คราวนี้ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจึงเงียบอยู่พักหนึ่ง “กระจกมองหลัง...” คังชางโฮเหมือนกำลังจะพูดอะไร

[P: ว่าแต่ สงสัยเหมือนกันว่าไอเท็มระดับตำนานของฮันเตอร์ฮาซองมีฟังก์ชันกี่แบบ] เพราะมีตัวตนกันแค่บนโลกออนไลน์ พวกเขาจึงไม่มีทางรู้ว่าตัวเองพลาดตรงไหน ต่อให้เป็นเครือข่ายที่ซื้อขายข้อมูลจากทั่วโลก ก็ไม่มีทางขุดความลับที่มา

เช้าที่สดใสอีกวัน ‘อึก อะไรเนี่ย? แค่เปิดหน้าต่างไว้ ตอนนี้แทบจะหนาวแล้ว’ แสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านหน้าต่างวันนี้ดูคมชัดเป็นพิเศษ ขณะที่เอเลี่ยนคนหนึ่งครางอยู่ในห้องผู้ป่วย เกาหลีใต้ได้เข้าสู่ช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วงเรียบร้อยแล้

ต่อให้เป็นเครื่องรางไร้ประโยชน์ ก็คงปล่อยไว้ก่อนดีกว่า อย่างน้อยจากมุมของเกาหลี อีกอย่าง ไม่ว่าจะพูดยังไง นั่นก็ยังเป็นคำขอโทษ เขาคุกเข่าลงและเสนอสิ่งที่พอเรียกได้ว่าเป็นความพยายามสำนึกผิดดีที่สุดของตัวเอง ‘อย่างน้อยเจ้า

ส่วนตัว ตอนนี้ที่ได้สถานะจอมเวทคืนมา ฉันตั้งใจเลิกพูดคำกลวง ๆ แล้ว “หือ?” แต่ทันทีที่ฟังคังชางโฮจบ ความคิดหนึ่งก็ผ่านหัว ‘ตอนนี้หมอนี่พูดเรื่องไร้สาระอะไรอีก?’ เป็นความคิดหยาบ แต่โผล่เอง “สรุปคือ คุณกำลังบอกว่าฉันจงใจทำต

คำแรกที่อีกฝ่ายพูดคือแบบนี้ “สงสัยว่าทำไมผมใส่อันนี้ในอาคารเหรอ?” เขาตอบคำถามที่ผู้ป่วยยังไม่ได้พูดออกมาโดยไม่ลังเล “ก็เพราะคุณ” ชั่วครู่ ตัวเขาเองยังดูอึ้ง คังชางโฮใช้นิ้วกดแว่นกันแดดลง เผย [Dragon’s Eye] ด้านใต้ให้เห็น

เขามองอาคารอีกครั้ง แต่เช็กกี่รอบคำตอบก็เหมือนเดิม—นี่เป็นสถานสงเคราะห์สาธารณะที่รับเด็กซึ่งไม่มีผู้ปกครองอย่างชัดเจน “ชื่อกับที่ตั้งต่างจากสถานที่ที่เจ้าของร่างเดิมเคยอยู่ก็จริง” แต่รู้ไหมว่าอย่างย้อนแย้ง มหาจอมเวทคิดอะ

ถึงอย่างนั้น ไม่มีใครขัดขวางแผนของเอเลี่ยนได้ และเวลาก็ยังเดินต่ออย่างไร้ความปรานี ไม่นาน ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงขึ้นบนท้องฟ้า แม้จะผ่านวันอิบชู—วันเริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วงตามปฏิทิน—มาพอสมควรแล้ว แต่แดดเที่ยงของวันฟ้าใสยังอุ่นพอใ

สายตาฉันเริ่มไม่สบายใจเล็กน้อย ฉันเป็นคนที่เล่าเรื่องชีวิตบนดาวต่างดาวได้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แต่ช่วงแรกของการกลับชาติมาเกิดซึ่งอันยุนซึงกำลังเข้าใจผิดอยู่ตอนนี้... เป็นสิ่งที่ฉันไม่มีทางสารภาพได้ ไม่ใช่ตอนนี้ และคงไม่ต

เขามาทำอะไรหน้าห้องผู้ป่วยของคนอื่น? ตอนนี้ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันโผล่หัวออกไปดูทางเดิน แล้วชายหนุ่มวัยยี่สิบที่กำลังร้องไห้ก็สะดุ้งแรง ก่อนแข็งค้างอยู่กับที่ “ฮึก!” ถึงจะรีบกดมานาทันที แต่สายไปแล้ว ตอนยัง

ชื่อเสียงช่างมัน ฮันเตอร์จากเกาหลีใต้เพิ่งใช้ไม้ตายกล้าบ้าบิ่น ขู่ว่าจะย้ายไปอยู่ประเทศข้างเคียง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทุกตัวในห้องมีปฏิกิริยาเหมือนกัน ‘บ้าไปแล้วหรือไง?’ สีหน้าพวกเขาพูดหมด ถึงอย่างนั้น ก็ยากจะปัดเรื่องการ

“ไม่ จริง ๆ บอกแล้วว่าเข้าใจผิด” S-rank คนที่สี่ซึ่งพบอยู่บนดาดฟ้า—คิมกีรยอ—แต่งตัวลวก ๆ เหมือนคนเล่นบทผู้ป่วยแบบไม่เต็มใจนัก แต่ตอนนี้ ไม่สำคัญว่าเขาจะคลุมเสื้อผู้ป่วยสีน้ำเงินหลวม ๆ ทับเสื้อยืดขาวธรรมดา หรือใส่รองเท้าแ

ขณะเดียวกัน ในเวลาใกล้เคียงกัน ช่วงบ่ายฟ้าใส ณ สถานีตำรวจแห่งหนึ่งในเมือง “เฮ้อ—” ช่วงหนึ่งเงียบสงบอยู่บ้าง แต่เอาจริง ตั้งแต่ยุคดังกุน ประเทศนี้เคยมีช่วงสงบจริง ๆ ด้วยหรือ? ขณะที่ใครบางคนกำลังสบาย ๆ ตัดสินใจว่าจะกินอะไร

“รองผู้อำนวยการยุน OO เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” “นี่อะไร หูชั้นนอกอักเสบเหรอ? ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในห้องก็เกาไปแล้ว แต่หูยังคันไม่หยุดเลย” หลังเรื่องวนไปวนมา สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าคนที่รู้สึกไม่ยุติธรรมที่สุดคือเหล่าดาวไร้ชื

หลังแยกจากคนอื่น จองฮาซองยืนอยู่เพียงลำพังในอาคารจอดรถใกล้ ๆ จมอยู่กับความคิด จนถึงตอนนี้ เขาเพียงคิดว่าฮันเตอร์ผมทองเป็นคนที่ค่อนข้างแปลก แต่แล้วโดยไม่มีสัญญาณเตือนแม้แต่น้อย ระเบิดลูกใหญ่นี้ก็ตกลงมาจากไหนก็ไม่รู้ “อึก.

“ฮัดชิ่ว!” พอมาคิดดู ฤดูกาลก็เริ่มเปลี่ยนแล้ว เอเลี่ยนยืนรับแสงอาทิตย์ยามเช้าที่กำลังขึ้น มองลงไปยังพื้นเบื้องล่างแล้วจมอยู่กับความคิด แต่คราวนี้หัวข้อที่ครุ่นคิดต่างจากสิ่งที่จดประเมินไว้ในสมุดอย่างสิ้นเชิง “อีกอย่าง อา

“ฮันเตอร์คิมกีรยอความจำเสื่อม!” “ไม่ใช่แค่ปอดที่มีปัญหา!” “เดี๋ยวก่อน—เรื่องปอดนี่คืออะไร?” “เอนแชนเตอร์ เรื่องนั้น” “โอ้ พระเจ้า!” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความโกลาหลจนฉันไม่รู้จะเริ่มแก้ปมจากตรงไหน ฉันยกเสียงแหบพยายามอธิบาย

พระเจ้า ในที่สุดก็ได้พลังกลับคืนมาแล้ว แล้วเรื่องทั้งหมดจะมาจบด้วยฉากแบบนี้จริงเหรอ? “โพชัน เอาโพชันมา—เร็ว!” “ไม่ แต่ทางเดินหายใจเขาอุดตันอยู่ เพราะงั้น...” จิ๊ วันนี้พื้นถนนของดาวเคราะห์ที่อยู่ใต้ตัวฉันรู้สึกอุ่นแปลก ๆ

Beast หมายเลข 1 สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง และเกือบจะหลุดคำถามซ้ำซากอย่าง “แกเป็นตัวอะไรกันแน่?” ออกมา แต่ทันทีที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น ปากของเขาก็หุบสนิทด้วยความไม่อยากเชื่อ “--” กระดูก เอ็นยึดข้อที่เชื่อมกระดูกเ

ชั่วขณะหนึ่ง เขาเชื่อจริง ๆ ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ในที่สุดพวกเขาก็รวมกำลังกับฮันเตอร์เกาหลีได้แล้ว จากนี้ทุกอย่างคงคลี่คลาย แต่ทันทีที่เห็นหนังสือเล่มนั้น คลื่นแห่งความสิ้นหวังก็ซัดท่วม ‘คัมภีร์เวท...’ ไอเท็มระดับตำนานท

จากมุมมองของจองฮาซองกับซอเอสเธอร์ มันเหมือนเงาร่างเพรียวของผู้ปลุกพลังคนหนึ่งหายวับไป แล้วจู่ ๆ ก็มีหมีสีเทาตัวใหญ่โผล่มาแทน ไม่กี่อึดใจต่อมา เหล่าฮันเตอร์ S-rank ก็เผชิญหน้ากัน และในตอนนั้น เอเลี่ยนซึ่งนั่งอยู่บนพื้นก็ค

จองฮาซองกับซอเอสเธอร์ และตอนนี้ การปะทะกันระหว่างพวกเขากับ Beast ที่ตัวจริงถูกเปิดเผยแล้ว ใครจะคิดว่า ฮันเตอร์ซึ่งกำลังคุมเชิงกับ Beast ปลอมสองตัว จะฝ่าขึ้นมาถึงชั้นที่เปลี่ยนสภาพแห่งนี้ได้จนสำเร็จ? ที่น่าขันคือ Enzo เอง

ผิวหนังไหม้เกรียมในพริบตา ‘อา พอเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ดันนึกถึงบทความที่เคยอ่านขึ้นมาได้’ ฉ่า... เมื่อสกิลปลดปล่อยประจุ ผมบ๊อบสั้นซึ่งเป็นรูปลักษณ์ปลอมของผู้ใช้สายฟ้าก็ชี้ฟูขึ้นเป็นแนวโค้งยุ่งเหยิง มองเผิน ๆ เขาแทบเหมือ

ทำไมจู่ ๆ Brooklyn ถึงระเบิดอารมณ์ขึ้นมาแบบนั้น? Enzo ใช้เวลาพอสมควรกว่าจะหยุดความรุนแรงลงได้ เขาเกาะเพื่อนร่วมงานไว้เหมือนคนกำลังห้ามคนเมา—ทั้งที่แน่นอนว่าไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะตกมาอยู่ในสภาพนี้—ก่อนจะทำให้เธอสงบลงไ

ในเวลาเดียวกัน อันดับ 1 และอันดับ 2 ต่างก็กำลังจมอยู่กับความคิดไร้สาระของตัวเอง ‘พระเจ้า ต่อให้เช็กกี่ครั้งก็ยังเป็นตัวเลขน่าขยะแขยงเหมือนแมลงอยู่ดี’ ‘ท่านครับ ขอโทษที่ขัดนะ แต่ถ้า 33 Aw อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ระดับหนูตะเภา

‘นี่เรียกว่าแฝดเหมือนสินะ?’ คนที่ไม่รู้เรื่องเวทอาจสรุปได้แค่นั้น แต่สำหรับเอเลี่ยนที่เก็บข้อมูลอาร์ติแฟกต์ทุกครั้งที่มีโอกาส ภาพของตัวปลอมที่สวมใบหน้าบรูกลินไม่ได้ยากจะยอมรับเลย ข้อมูลไอเท็มใหม่= [2] ชื่อไอเท็ม: ความริษ

‘อ้อ แบบนี้นี่เอง’ ภาพตรงหน้าทำให้รับรู้ถึงการไม่มีท้องฟ้าอย่างชัดเจนจนน่าอึดอัด เมื่อปฏิบัติการเริ่มขึ้นจริง ไม่ว่าจะเงยหน้ามองจากชั้นไหนของดันเจียนก็เห็นเพียงความมืดสนิทไร้ดวงดาว ราวกับมีเพดานประหลาดคลุมอยู่ ทั้งที่ไม่

กร๊อบ ทั้งที่เป็นมือมนุษย์ชัด ๆ นิ้วทั้งห้าของ [Beast] กลับจิกเข้าไหล่ด้วยแรงเหลือเชื่อ ราวกรงเล็บเหล็ก “!!” จองฮาซองหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บไม่ได้ อย่างที่เห็น [Beast] ร่างเล็กที่ปรากฏตัวมีความสามารถตื่นพลังสาย “เสริมพลัง”

ไม่รู้ทำไม ยิ่งมอง บรรยากาศยิ่งชวนให้รู้สึกไม่ดี “ฮยองนิม!” แล้วจู่ ๆ เสียงคุ้นก็ดังขึ้นจากใกล้ ๆ “หือ?” “โห สมเป็นฮยองจริง ๆ ผมเพิ่งมาถึงหลังได้ข่าวจากกิลด์ แต่ฮยองนี่เครือข่ายข้อมูลกว้างขนาดไหนกัน? ถึงขั้นนี้ผมได้แต่ทึ

ชาวต่างชาติเอียงหัวแล้วพึมพำภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง ไม่ว่าใครเห็นก็ยากจะมองว่าเป็นสัญญาณดี เมื่อสัมผัสได้ว่าบรรยากาศเปลี่ยน ชายที่เดิมตั้งใจมาทำการค้ากับเขาก็พูดอีกครั้ง สำหรับข้อมูลประกอบ ภาษาอังกฤษไม่ใช่ภาษาแม่ของชายคนน

“ฮัลโหล” ถ้าอย่างนั้น จากนี้เริ่มบทสนทนาแบบสุภาพตามธรรมเนียมโลกกันก่อน “ตอนนี้สะดวกคุยไหมครับ?” ถ้าไม่สะดวกแล้วจะรับสายทำไม? ไม่นานเสียงผู้ชายก็ดังจากลำโพง ‘เป็นแค่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมแท้ ๆ ปากคมจริง’ กีรยอยกโทรศัพท์ออกจ

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ขณะที่แดดยังส่องแรงอยู่เหนือศีรษะ กีรยอย้ายมาบริเวณใกล้เขตห้ามเข้ารอบเกตบนถนน OO ในกรุงโซลชั่วคราว อย่างที่ใครบางคน—เอสเธอร์—ให้การไว้ พื้นที่ทั้งแถบถูกปิดและกั้นอย่างยุ่งเหยิงจนมองเผิน ๆ แทบไม่ต่างจาก

ฉันเองก็กำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นพอดี จังหวะนี้เลยเหมาะที่สุด จึงรับสายทันที วินาทีที่กดรับ เสียงร้องขอความช่วยเหลือแหลมคมก็ดังผ่านลำโพง ทำให้ลึกในวิญญาณรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา “กีรยอ-ssi ช่วยฉันด้วย!” ยิ่งกว่านั้น หลังพยา

ตามที่อันยุนซึงเล่า [Beast] ซึ่งหายตัวไปพักหนึ่ง กลับมาปรากฏในบางพื้นที่ของยุโรปอีกครั้ง แล้วเริ่มก่อความวุ่นวายใหม่ แต่ข่าวที่คนรู้จักในโซเชียลของยุนซึงบอกว่าเห็นนั้น ตั้งแต่ต้นก็ฟังไม่สมเหตุสมผล พูดอีกอย่าง มันควรเป็นเ

หลังเคลียร์ [หอคอยร้อยคน] ผ่านไปประมาณสามวัน “หือ?” ถนนสายหนึ่งในกรุงโซล ช่วงหลังมีร้านอาหารรูปแบบหนึ่งเริ่มได้รับความนิยมในหมู่วัยรุ่นเกาหลีบางกลุ่ม ปกติคนส่วนใหญ่เลือกร้านจากคุณภาพอาหาร แต่ตอนนี้เป็นยุคของเกตกับพลังเหน

ยังไงความเสียหายก็จำกัดอยู่แค่ลำไส้เล็กกับกระดูกไม่กี่ชิ้น เพราะงั้นพูดได้ไม่มีปัญหา “ของนี่จะหยุดก็ต่อเมื่อแทงโดนใครสักคน” ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่แน่ใจว่าคำอธิบายแค่นี้จะพอหรือเปล่า มองคริสตัลสีน้ำเงินที่แทงทะลุร่างมนุษย์

“เดี๋ยวก่อน” แน่นอน ต่อให้อุปกรณ์จะยอดเยี่ยมแค่ไหน เจ้าของก็ยังต้องตรวจสอบความปลอดภัยขั้นต่ำก่อน “ก่อนแตะมัน ลองใช้สกิลประเมินทุกอย่างที่เรามีก่อน” เมื่อได้ยินคำพูดของฮันเตอร์หน้าคม พร้อมเห็นฝ่ามือที่สวมถุงมืออยู่ ฮาซองก

หมายเหตุจากฉบับภาษาอังกฤษ: บทนี้ได้รับการปรับแก้สำนวน การไหลของเนื้อเรื่อง จังหวะบทสนทนา ความสม่ำเสมอ และความอ่านง่าย โดยคงชื่อ คำศัพท์ ความหมาย และโครงสร้างย่อหน้าของผู้เขียนไว้ คิมกีรยอตะโกนมาจากด้านหลัง บอกให้เขาหลับต

ทั้งที่ผมกำลังทรมานอยู่แท้ ๆ คนข้าง ๆ กลับปรับมือจับอาวุธเฉย ๆ โดยไม่เซแม้แต่นิด เดินไปข้างหน้าสองก้าว แล้วขว้างหอกออกไป นี่มันอะไรกัน? ปัญหาจริงไม่ใช่ผู้เฝ้าชั้นแรกของ [หอคอยร้อยคน] เสียหน่อย สัตว์ประหลาดตัวจริงไม่ใช่คน

[ในพื้นที่นี้ การมองเห็นแนวตั้งและแนวนอนของท่านจะกลับด้าน] เหนื่อย งานยังไม่เริ่มจริงด้วยซ้ำ— แต่ไม่รู้ทำไมรู้สึกแบบนั้นแล้ว คนทำงานทั่วโลกไม่ใช่แบบนี้หรือ? เช้าลุกขึ้นมา— ยังไม่ได้ทำอะไร นอกจากเดินทางไปทำงาน— ก็หมดแรงตั

ไม่ใช่ต่างประเทศที่ไหน แต่เป็นที่นี่—เกาหลีใต้เอง รังต่างมิติที่มีชื่อว่า [หอคอยร้อยคน] ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ข่าวนั้นทำให้จองฮาซองตกใจจนถึงแก่น เขายกเลิกแผนที่จะไปซื้อของสำหรับมื้อเย็นทันที แล้วใช้เวลาทั้งหมดตรวจสอบข้อ

พร้อมกันนั้น— เธอรู้สึกเสียดายขึ้นมาอีกครั้ง ที่คิมกีรยอไม่ได้ถูกดึงเข้ากิลด์ Korean Magic Tower ‘ถ้าความสัมพันธ์เท่าเทียมยาก อย่างน้อยก็อยากให้กลายเป็นพันธมิตรไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง’ วิธีมีประสิทธิภาพที่สุดที่ฮันเตอร์ใช้สร้

“เพราะงั้น คราวหน้าเจอกีรยอ ลองขอเป็นเพื่อนกันดู” “…” “ผู้ใหญ่พูดเรื่องแบบนั้นไม่ได้น่าอาย ที่น่าอายจริง คือทำความสัมพันธ์พังเพราะคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้” เขาไม่ได้จะจับน้องแต่งงาน ไม่ได้ยุ่งชีวิตรักด้วย แค่เป็นพี่ชายที่ห่

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด หนึ่งครั้ง สองครั้ง แม้เริ่มทดลองใหม่จากต้นเป็นครั้งที่สาม— ผลก็ไม่เปลี่ยน สุดท้าย— ฉันจ้องตัวเลขบนเครื่องวัดแบบว่างเปล่า แล้วจมคิด เหงื่อเย็นเริ่มซึมหน้าผาก ‘เดิมแค่จะเช็กว่าเครื่องทำงานถูกหรือเปล่า’ วัดม

หลายชั่วโมงต่อมา เวิร์กช็อปของกูซอฮยอง “เสร็จ…” เสียงเหนื่อยลอยผ่านห้องกว้างที่สว่างด้วยไฟด้านบน “เสร็จแล้ว” เจ้าของเสียง— กูซอฮยอง เอนแชนเตอร์แรงก์ D ที่เพิ่งผ่าน มาราธอน ห้าชั่วโมงเต็ม หลังรับคำขอจากคนรู้จัก ก่อนจัดการ

สิงหาคม เดือนที่โดยทั่วไปถือว่าร้อนที่สุดของปี— หรือถ้าจะพูดให้เป็นวิชาการหน่อย ก็เป็น “เดือนที่ร้อนที่สุด” แต่ในยุค Dungeon Shock— อุณหภูมิช่วงเดือนนี้กลับลดลงเล็กน้อย จะเป็นผลจากภาวะโลกร้อนที่ดำเนินต่อ— หรือกลับกัน เพร

เช้าแล้ว วันที่สามของ Tokyo Artifact Expo มาถึงอย่างสงบ ระหว่างทางมีเรื่องวุ่นวายไม่น้อย แต่ด้วยความช่วยเหลือเหนือคาดของผู้ปลุกพลังคนหนึ่ง การรับมือช่วงต้นกลับมีประสิทธิภาพ Highlight Auction จึงดำเนินไปโดยไม่มีปัญหา และแ

< วันที่ 2: Tokyo Artifact Auction ห้องรอเสียงดังตั้งแต่เช้า ญี่ปุ่นพยายามปิดข่าวให้เงียบ แต่ในงานมีแขกต่างชาติ— แถมอินเทอร์เน็ตก็ใช้ได้อิสระ จะหวังปิดหมดได้ยังไง? “ได้ยินไหม เหมือนก่อนพวกเรามาถึง มีอะไรระเบิดในตึกนี้ด้ว